کارشناسان عرصه تولید می گویند در ایران زیر ۱۰ درصد از در آمد واحدهای تولیدی برای دستمزد هزینه می شود اما چون بیکاری زیاد است و لشکر بیکاران از شاغلین فراتر رفته است، کارگر برای فروش جان و سلامتی خود هیچ قدرت چانه زنی ندارد.
بهره کشی و استثمار کارگر در حد اعلای خود است، قوانین به راحتی دور زده می شوند، حتی همین چندرغازی که طبق قانون مصوب کرده اند در قراردادهای ظالمانه یکماهه و کوتاه مدت دور زده می شوند و اکثر واحدهای تولیدی با ترفندهای مختلف همان پایه حقوق را بدون آیتم هایی مانند حق مسکن، اولاد و سنوات و…. می دهند.
تمام تورم سالانه را به حقوق کارگر مرتبط می کنند و همین بهانه ای میشود برای سالها زجر و عقب ماندگی پایه حقوق او از سایر اقشار.
طبق این آمار میانگین دستمزد در ایران حتی از یمن و افغانستان که سالهاست درگیر جنگ هستند با اختلاف بسیار بالا پایین تر است، آمار برای مهرماه سال ٩٩ است.
