كمپين «نه به جمهورى اسلامى» و واکنش طرفداران احمدی نژاد (راست گرایان افراطی)، پیام تابنده

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram

در حال حاضر این کمپین را میتوان یک حرکت سلبی دانست که نیاز دارد به سمت یک حرکت ایجابی تغییر فاز بدهد.

 

پیام تابنده

در روزهای گذشته و با نزدیک شدن انتخابات ریاست جمهوری در ایران، کمپینی با نام «نه به جمهوری اسلامی» در مخالفت با نظام حاکم بر ایران شکل گرفته که با حمایت یکپارچه طیف های مختلف سیاسی، فرهنگی، هنری و ورزشی در داخل و خارج از کشور مواجه شده است.

گستردگی این طیف به حدی است که در میان این نام ها، نام شاهزاده رضا پهلوی نیز به چشم می‌خورد. رضا پهلوی نه تنها از این کمپین حمایت کرده است، بلکه حمایت خود را از نظام جمهوری در برابر نظام شاهنشاهی تصریح کرده است. این تغییر موضع نقطه عطفی هست برای نیروهای اپوزیسیون داخل و خارج از کشور و می‌تواند راهگشای اتحادی جامع برای تمامی این نیروها باشد.

این اتفاق و اتحاد را شاید بتوان تغییری بی مانند در تاریخ چهل ساله جمهوری اسلامی و مخالفان آن دانست. نکته دیگری که این اتحاد را بارزتر و برای حیات جمهوری اسلامی خطرناک تر می کند، همزمانی آن با وضعیت اقتصادی بسیار وخیم داخلی، تشتت نیروهای وفادار به نظام و تسویه حساب های درونی نظام است. کمپین «نه به جمهوری به اسلامی» این قابلیت را دارد که از یک کمپین به یک جنبش و از جنبش به یک ساختار منسجم تبدیل شود.

در حال حاضر این کمپین را میتوان یک حرکت سلبی دانست که نیاز دارد به سمت یک حرکت ایجابی تغییر فاز بدهد. قطع به یقین این تغییر فاز برای ساختارمند شدن، نیاز به رهبری منسجم و البته پیاده نظامی متحد دارد و این پیاده نظام، جز مردم كوچه و بازار کسان دیگری نمی توانند باشند. مردمی که هم نظام برای پیشبرد اهداف خود هرازگاهی به حمایت آنها نیاز دارد و هم این کمپین برای عملی شدن.

متاسفانه تاریخ نشان داده است که گاهی حرکتها و تحولات مثبت جامعه توسط افراد نادرست منحرف می‌شود و هدفهاى ثانوى، فداى هدف بزرگتر شده و یا با حاكم شدن ایدئولوژیهای برتر، حرکتها و تحولات مثبت جامعه به بیراهه می رود. نمونه واضح آن را میتوان در انقلاب ۵۷ دید. حرکتی که قرار بود در کنار آزادیهای اجتماعی موجود، آزادی سیاسی ایجاد کند. اما با حضور شخصی مانند آیت الله خمینی، این حرکت تبدیل به یک دیکتاتوری مذهبی سیاه شد و نه تنها آزادی سیاسی ایجاد نکرد بلکه آزادی های به حق اجتماعی مردم ایران را نیز از آنها گرفت.

جمهوری اسلامی میداند که برای شکست کمپین «نه به جمهوری اسلامی» یا باید آن را با قساوت خود سرکوب کند و یا به صورت زیر پوستی ماهیت این کمپین را عوض کند. با توجه به شرایط حاکم بر جامعه و عدم امکان سرکوب بخش بزرگی از نیروهای مخالف خارج از کشور، به نظر میرسد جمهوری اسلامی بر روی پروژه نفوذ در این کمپین و تغییر ماهیت آن سرمایه گذاری كند. یکی از نرم افزارهایی که جمهوری اسلامی می‌تواند و به نظر میرسد میخواهد از آن استفاده کند، نرم افزار پوپولیسم احمدی نژادی-خاتمی می‌باشد.

تحرکات جدید احمدی نژاد، ژستهای گهگاه زننده آزادی خواهی و تجدد خواهی او اگرچه برای افراد آگاه به سیاست حرکاتی بسیار ناشیانه محسوب میشود، اما برای طیف گسترده ای از جامعه که توانایی تحلیل عمیق این حرکتها را ندارد حرکاتی قابل تامل و توجه به نظر میرسد. در کنار احمدی نژاد محمد خاتمی نیز نوع دیگری از این پوپولیسم می باشد که شاید آن را بتوان پوپولیسم محترمانه در کنار پوپولیسم لمپنانه احمدی نژادی دانست. این دو نرم افزار این قابلیت را دارند که در بخشهایی از کمپین نه به جمهوری اسلامی نفوذ کنند و در نهایت مسیر این کمپین را در راستای ادامه بقای جمهوری اسلامی تغییر دهند.

به نظر نگارنده کمپین نه به جمهوری اسلامی، می باید خط قرمزهایی را برای کسانی که به این کمپین می پیوندند مشخص کند. این جنبش نوپا نباید برای تسریع حرکت خود دست به یار گیری سریع و بی پروا بزند. شاید مهم ترین مرزهایی که این کمپین برای یار گیری باید رعایت کند تعهد تمامی امضا کنندگان به جدایی مطلق دین از سیاست ، محکوم کردن تمامی حرکات نظام از ابتدای شکل گیری تا به حال بویژه کشتارهای اوایل دهه ۶۰، سال ۶۷ ، وقایع ۱۸ تیر، انتخابات ۸۸، دی و آبان ماه و قبول دادگاهی تمام دست اندرکاران این قساوتهای در دادگاهی عادلانه بعد از رفتن این نظام باشد.

نگارنده در اینجا تصریح می کند این نوشتار نه به منظور نفی «کمپین جمهوری اسلامی» بلکه در تایید این کمپین و راستای هشدار به این کمپین برای دقت در سازمان دهی این کمپین می‌باشد.

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram

«مقالات و دیدگاه های مندرج در سایت شورای مدیریت گذار نظر نویسندگان آن است. شورای مدیریت گذار دیدگاه ها و مواضع خود را از طریق اعلامیه ها و اسناد خود منتشر می کند.»