کشوری به نام ایران و روحیه غارتگری سیاسیون آن، مصطفى مهرآئين

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram

“ایران” آن مفهوم گمشده تمام این مجادلات و منازعات است. دیگر کسی به ایران در مفهوم فرهنگی و تمدنی و اخلاقی آن نمی اندیشد. ایران تبدیل به یک چاه ثروت شده است که باید آمد و بخشی از این ثروت را برای گروه و باند خود از آن کند و رفت.

مصطفى مهرآئين

۱.شاید بتوان نظریه ادواری ابن خلدون در خصوص چگونگی شکل گیری، تثبیت شدن، افول و نابودی دولت ها را بهترین توصیف از وضعیت استبداد شرقی دانست.
ابن خلدون و پیشینیان فرهیخته پیش از او همچون ابن تیمیه و ماوردی با این پرسش روبرو بودند که حکومت های پس از خلفا راشدین چه نوع حکومت هایی هستند. ابن خلدون باور داشت هم بنی امیه و هم بنی عباس به هیچ عنوان حکومت دینی نیستند و اصولا از جنس حکومت های پادشاهی هستند. به همین دلیل گفته می شود نظریه ابن خلدون نخستین نظریه سکولار سیاسی در جهان اسلام است. او کوشید ادعاهای سلطانی فرماندهان نظامی کرد و ترک و قفقازی و….را در پیوند با جایگاه خلیفه تبیین کند و نشان دهد که این سلطانها همان پادشاهان دنیوی هستند و نه حاکمان الهی. از اینرو، او معتقد بود چیزی به نام حکومت دینی دیگر وجود ندارد.
او با استفاده از مفهوم “عصبیت” نشان داد که این سلاطین گروهی از مردم بادیه نشین دارای پیوند قوی هستند که به شهرها حمله می کنند، پیروز می شوند، ساختار جدید می سازند، گرفتار در اختلافات سیاسی و فساد اقتصادی می شوند، افول می کنند، نابود می شوند و باز این قصه تکرار می شود.

۲.آنچه امروز در سطح جامعه خود روبرو هستیم چیزی از جنس بادیه نشینان دارای عصبیت بالا است که در دوره های چهار ساله یا هشت ساله انتخابات به دولت حمله می کنند، ثروت می اندوزند، گروه خود را در مناصب مهم کشور جای می دهند، ساختار جدید تعریف می کنند، دچار اختلاف و فساد می شوند، هم به لحاظ گفتمانی و هم به لحاظ کارکردی دچار زوال می شوند، نابود می شوند و از بین می روند و باز حلقه جدید و باند جدید و میل آنها برای فتح قدرت در انتخابات جدید.
تنها تفاوت وضعیت الان با دهه شصت و هفتاد را شاید بتوان افزایش تعداد این باندهای قدرت و ثروت دانست که همگی در پی دستیابی به دولت و غنیمت های حاصل از آنند.

۳.”ایران” آن مفهوم گمشده تمام این مجادلات و منازعات است. دیگر کسی به ایران در مفهوم فرهنگی و تمدنی و اخلاقی آن نمی اندیشد. ایران تبدیل به یک چاه ثروت شده است که باید آمد و بخشی از این ثروت را برای گروه و باند خود از آن کند و رفت.
انتخابات بهترین فرصت برای این غارتگری است. راهی قانونی برای رسیدن به ثروتی بی پایان که می توان در پناه شعارهای توخالی به آن دست یافت و فرآیند غارت را آغاز کرد.

دوره های انتخابات در صد سال گذشته نقطه های گسست تاریخی برای حمله گروه های متفاوت بادیه نشین به شهر ایران بوده است که کماکان ادامه دارد.

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin
Share on telegram

«مقالات و دیدگاه های مندرج در سایت شورای مدیریت گذار نظر نویسندگان آن است. شورای مدیریت گذار دیدگاه ها و مواضع خود را از طریق اعلامیه ها و اسناد خود منتشر می کند.»