اصلاحطلبان موجود از افقگشایی در پهنهی سیاست ایران ناتوان بودهاند، اما در افقسازیی توهمی دستان توانایی دارند.
حسن محدثی
مدتها است که در بارهی امور سیاسی چیزی ننوشتهام، چون درکام این بود که وقت تلف کردن است. البته، محذوریتهایی هم وجود داشت و دارد.
الآن هم تمایلی به این کار ندارم، اما با خوداَم گفتم که یکبار که اشکالی ندارد. بگذار کمی وقتمان را به بطالت بگذرانیم!
بیست و چهار سال (از خرداد ۱۳۷۶ تا خرداد ۱۴۰۰) است که اصلاحطلبان یک جهان توهمی و خیالی برای ایرانیان میسازند تا از مردم رای بگیرند. میکوشند به آنها وعدههای گران بفروشند، اما هزینهی لازم را ندهند و بدین ترتیب، در قدرت شریک بشوند.
آنان در تمام این ۲۴ سال یک افق خیالی ترسیم کردهاند تا مردم را تحت تاثیر قرار بدهند. اما دستکم بعد از بیست سال برای بخش قابل توجهی از مردم آشکار شد که آنان عرضهی ایجاد تحول و تحقق وعدههایشان را ندارند.
آنها همیشه وقت انتخابات یک دو قطبی کاذب ساختهاند تا اصولگرایان را اهریمنی و مخرب نشان دهند و چهرهی یک نجاتبخش را از خود ترسیم کنند که میتوانند ما را از وقوع فاجعههای احتمالی مصون نگه دارند. آنان از این طریق خود در قدرت شریک شدند و بخشی از شبکههای فاسد و رانتی موجود را ساختند.
هر بار به ما گفتند که باید بین بد و بدتر انتخاب کنیم چون “بدتر” اهریمنی است! اما حتا زمانی که دو قوه (مجلس و مجریه) را در اختیار داشتند، کاری از پیش نبردند و سیدمحمد خاتمی رییس جمهور را فردی تشریفاتی و بیاختیار معرفی کرد!
حالا هم آنان در حال ساختن دو قطبی کاذب همیشهگی هستند و باز هم در حال در حال ساختن “افق توهمی” اند.
به نوشتهی همکار گرامی ما در دانشگاه تهران دکتر حمیدرضا جلاییپور بنگرید:
“با این همه در افق نزدیک، روزنههایی پیش چشم ما است. به نظر میرسد تحریمشکنی و واکسیناسیون در راه است؛ حاکمیت در انتخابات ۱۴۰۰ به دنبال حکومت نظامیان نیست؛ حاکمیت و جامعه مدنی گویی هر دو میدانند راهحل آسانی برای حل مشکلات کشور در دسترس نیست.
پس از انتخابات خرداد ۱۴۰۰ ما به دولتی «با ظرفیت بالا و توانا» و جامعه مدنی «زنده» نیاز داریم که جامعه را از وضعیت زخمیشده ۹۸ و تورم و رکود مزمن (سی و پنج میلیون فقیر) و بحران سیاست خارجی بیرون بیاورد.
به نظر من پس از دو سال «جبهه اصلاحطلبان» خود را برای تقویت افق فوق آماده کرده است” (جلاییپور، ۱۴۰۰، کانال تلگرامی).
این همانا تداوم برساخت سیاسیی افق توهمیی اصلاحطلبانه است. من گاهی از همت بالای اصلاحطلبان در این افقسازی جعلی دچار شگفتی میشوم!
فکر میکنم که اگرچه این کار برای مردم دستآوردی نداشته، دستکم راهبرد مفیدی در این ۲۴ سال برای اصلاحطلبان بوده. و الا این همه انگیزه برای برساخت سیاسیی افق جعلی توجیه دیگری ندارد.
اصلاحطلبان موجود از افقگشایی در پهنهی سیاست ایران ناتوان بودهاند، اما در افقسازیی توهمی دستان توانایی دارند.
