۳ ماه می روز جهانی آزادی مطبوعات است. در ایران اما مطبوعات همواره سرکوب و قلع و قمع شده اند. در دوران پیش از انقلاب و از سال ۱۳۲۰ تا ۱۳۳۲ به ویژه در دوران نخست وزیری دکتر محمد مصدق ، آزادی مطبوعات وجود داشت و به همین دلیل رشد کمی و کیفی قابل ملاحظه ای داشت و در این دوران روزنامه نگاران زیادی از جمله دکتر حسین فاطمی و محمد علی سفری پرورش یافتند.
پس از کودتای ۲۸ امرداد ۱۳۳۲ اساسا مطبوعات سرکوب و چیزی به نام آزادی مطبوعات وجود نداشت.قطعا برای امریکایی ها نیز این مسئله از هیچ اهمیتی برخوردار نبود. برای اینکه شاه متحد منطقه ای امریکا بود و دلیلی نداشت در مورد نبود آزادی بیان و مطبوعات به او تذکری داده شود.
پس از انقلاب بهمن ۱۳۵۷ برای مدتی و تا سال ۵۹ نیز آزادی مطبوعات وجود داشت و خوشبختانه هزاران مجله و روزنامه و هفته نامه شروع به انتشار کرد. اما از سال ۵۹ و به دستور صریح آیت الله خمینی، نشریات مستقل قلع و قمع شد و قلم ها را شکستند و زبان ها را بریدند و سرها را بر دار کردند.
از ان زمان تا کنون آزادی بیان و مطبوعات وجود نداشته و حتا اگر برای مدتی نشریاتی از جمله هفته نامه پیام دانشجو، نشریه ی هویت خویش، ندای دانشجو و گزارش روز (که من مسئولیت مدیر مسئولی یا سر دبیری آنها را بر عهده داشتم)امکان نشر و افشاگری و خبر رسانی داشت اما فورا توقیف و نویسندگان به زندان و شکنجه گاه محکوم گردیده اند.
به همین دلیل ایران در دوران حکومت ولایت فقیه به زندان روزنامه نگاران معروف گردیده است. برای مثال سندیکای خبرنگاران و روزنامه نگاران که در دوران انقلاب، مهمترین اعتصاب را راه اندازی کرد ، بیش از ۴۰ سال است که به کلی تعطیل و سرکوب شده است و کانون صنفی مطبوعات که دست ساخت عناصری از عوامل رژیم است به جای ان نشانده شد اما این انجمن نیز امکان عمل ندارد.
بنابراین دوره ی حکومت ولی فقیه و حاکمیت اسلامگراهای داعشی مسلک در ایران ، دوران سیاه برای مطبوعات در ایران است.
با این وجود، وزیر امور خارجه امریکا در پیام خود به همین مناسبت ، حتا نامی از ایران به عنوان کشوری که قتلگاه مطبوعات است نبرد!
من به عنوان روزنامه نگاری که نشریه هایش توقیف شده و خود سالیان زیادی را در زندانها و شکنجه گاههای داعش حاکم بر ایران گذرانده ام به مردم امریکا و رسانه های آزاد دنیا از بابت این سیاسی کاری و کتمان واقعیت از سوی وزیر خارجه امریکا تسلیت میگویم.
متاسفم که کشوری که ابر قدرت جهان است و مدعی دفاع از حقوق بشر و آزادی مطبوعات است اما وقتی پای منافع اقتصادی و امنیتی اش در میان است به کلی خودش را به جهالت میزند و واقعیت را نمی بیند.
وزیر خارجه ی امریکا باید بداند ما متوجه ی این بلاهت او هستیم و او بیش از اینکه حقوق ما را نادیده بگیرد به اعتبار امریکا لطمه میزند و آشکار میسازد که آزادی بیان و حقوق بشر در پای منافع سیاسی و اقتصادی به کلی فاقد ارزش است.
همچنین به همه ی روزنامه نگاران و خبرنگاران حقجو و زحمتکش ایران به دلیل سانسور، سرکوب و توقیف نشریات انها و بیکاری ناشی از این امر، روز سوم ماه می را تسلیت عرض می کنم.
همچنین یاد روزنامه نگارانی چون مجید شریف، هدا صابر، زهرا کاظمی و روح اله زم که قربانی سرکوب رژیم ولایت فقیه شدند را گرامی می دارم.
