این که شماها به آن انتخابات میگویید، مصداق بارز زن ستیزی است. اصلا همه حواشی دیگرش به کنار، کدام کشور دنیا را سراغ دارید که روی صندوق رای اش نوشته باشد، اینجا زنان هیچ حقی ندارند؟ کجا؟ در فرانسه؟ آلمان که شانزده سال است یک زن رئیس دولت آن است؟ آمریکا؟ سوئد؟
الان چهل و اندی سال است هر وقت سر شرکت یا تحریم انتخابات صحبت می کنند به بیضه چپ شان است که این انتخاباتی است که شرط حضور در آن مرد بودن است!
اگر سازمان ملل و دولتهای غربی یک ذره به همان حقوق بشر نیم بند خودشان هم پایبند بودند، باید چه قبل و چه بعد از این مضحکه می گفتند، به نفس ممنوعیت کاندیداتوری زنان ما کل این بازی و نتیجه حاصل از آن را به رسمیت نمی شناسیم! همانطور که به رسمیت نخواهند شناخت اگر روی صندوق رای آلمانیها بنویسند یهودی ها حق کاندیداتوری ندارند. روی صندوق های رای امریکا بنویسند ورود سیاهان ممنوع!
خیالتان را راحت کنیم، هر کسی در این مضحکه تا الان شرکت کرده، انگشت زیر بی حقوقی قانونی زن در ایران زده است. هر کسی در این مضحکه شرکت کرده و می کند، مهم نیست چقدر در بازی میان بد و بدتر تحمیق شده، امضا زیر ستم و ظلم آشکار به زن در ایران زده است. استادیومها را روی ما بستند، یک عده کک شان نگزید، هر دفعه در استادیومها شرکت و فوتبالشان را نگاه کردند. گلوی خواننده های زن را فشردند، ممنوعشان کردند، یک عده عین خیالشان نیست که فوق فوقش جایگاه زن در وزین ترین گروههای موسیقی کشور، خواندن در لابلای صدای مردان هست! یعنی آنقدر زدن توی سر زن، از بین بردن حق و حرمت ما عادی شده، که حتی وقتی راجع به مضحکه انتخابات حرف می زنند، فوق فوقش سایر جنایات و خشونت ها را مصداق می گیرند که ثابت کنند رای دادن، بیهوده است. شکست خورده اند! در حالیکه وضع ما الان در ایران از وضع سیاهان در آپارتاید آفریقای جنوبی بسی اسفبارتر و خشونت آمیز تر و بی حقوق تر است!
پس ایران کی میخواهد سر عقل بیاید؟ کی می خواهند به استادیوم نروند وقتی خواهر و مادر و همسرشان پشت در می مانند؟ کی میخواهند بگویند رای من به حقوق زن است.
جمع کنید بساط این زن ستیزی چهل ساله را؟ ایران کی میخواهد از زبان زنانش علیه حکومت سخن بگوید؟ کی میخواهد خودش و بقیه را متوجه کند که میزان دستیابی این مملکت به حقوق مدنی و رفاه، درجه احترام و حقوق زن در مملکت است؟ در هر مملکتی زن را بی حقوق کنند، دستمزد کارگر کفاف نان سنگک هم نمی دهد، قلم روزنامه نگار را می شکنند، آزادی بیان وجود ندارد، چون شان و حرمت زن زیر ساخت هر جامعه ایی به لحاظ انسانی است. در ایران اول با دشنه حجاب سر زنها کردند، بعدا به زندانها حمله بردند، کردستان را به خون کشیدند، جامعه کارگری را له و لورده کردند. جامعه ایی که بلند نشود از حرمت زن دفاع نکند، اس ام اس فرستاده که بیا ما را بزن!
یک بار هم شده به خاطر حق زن به مضحکه انتخابات نه بگو!
