آبان، “پاسخ” نبود، “هدف” نبود، “حاصل طراحی سیاسی” نبود، بلکه بزرگترین و مهیبترین نشانه برای این بود که پاسخهای پیشین، اهداف و طراحیهای سابق، دیگر پذیرفته نیستند.
حسین شهبازی زاده
عدهای این طرف نشستهاند و سرکوفت میزنند که: “این مردم لیاقتشان همین حکومت است. این خود مردمند که استبدادپرور هستند. این مردمند که شجاعت کافی برای تغییر را ندارند و..” و در مقابل عده دیگری نشستهاند که اگر جامعه به تحرک درآید و با خون خودش خط بطلان بر گزارههای پیشین بکشد، باز انگشت اتهام سمت ملت میگیرند که:” این کارها پوچ و بی هدف است. فقط به بازتولید خشونت میانجامد و… ” این چه مغالطه رسوا و شومی است که افتاده توی دهانتان.
بله؛ آبان طراحی سیاسی نداشت، اما این عیبش نیست، بلکه بزرگترین حسنش همین است، چرا که با اعلام انقضای طراحیهای سابق، استعداد طراحیهای سیاسی نو در آینده را پروراند.
آنچه از دی نود و شش تا آبان نود و هشت، با شجاعت تمام رخ نمود و و باید با استواری آن را پاس بداریم دقیقا همینست که، تمام وعده ها و پیشنهادات رسمیِ موجود، دروغ از آب درآمده و دیگر هیچ پیشنهاد خرد و فریبکارانه ای مورد قبول نیست. بدنه معترض جامعه هیچ اعتمادی به جریانات سیاسی رسمی موجود ندارند و همگی را_اگرچه بین خودشان اختلافاتی هم داشته باشند اما_ شریک و همدست یکدیگر در ایجاد تباهی موجود میدانند. واین به خوبی توانست مشارکت سیاسی در انتخابات پیشین مجلس را به شکل انکارناپذیری پایین بیاورد و به شکل قدرتمندتری، انتخابات ریاست جمهوری را از رونق و شور انداخت و مانور صندوقها برای کامجویی تبلیغاتی حکومت را از اساس و شالوده فروپاشید.
این یک امتناع و توبه جمعی معنادار، از ادامه دادنِ مسیر سابق است؛ از این نظر با یک عطف مواجهیم. روی گرداندن از افقِ پیشین، آغاز افقجویی و گشودگی به سمت در انداختن طرحهایی نو است. خداحافظی با طراحیهای سابق و شک به برساختها و بتها و تابوهای قبلی و گشودگی به سمت ایجاد و صورتبندیِ اقشار و ائتلافهای سیاسی جدید.
به زعم من، آبان، بیش از هر چیز دیگری این استعداد را پروراند. کسانی که اعتراضات آبان را گرامی میدارند، بابت هزینهها و داغهایی که آبان بر جای گذاشت خوشحال نیستند؛ بلکه به این توجه دارند که داغ و خونِ محسن و ابراهیم و نیکتا و… این دفعه دیگر، نه تنها به راحتی سابق ابزار چانه زنیها و سهم خواهی های دستهجات فاسد و بیشرفِ درونحاکمیتی نخواهد شد؛ بلکه بر علیه آنان “دیگه تمومه ماجرا” پرتاب میکند و بازارهای مکارهشان را از رونق میاندازد و پهلوان پنبههایشان را رسوا میکند.
آبان، “پاسخ” نبود، “هدف” نبود، “حاصل طراحی سیاسی” نبود، بلکه بزرگترین و مهیبترین نشانه برای این بود که پاسخهای پیشین، اهداف و طراحیهای سابق، دیگر پذیرفته نیستند.
@adalat_khaneh
