ما زندانیان سیاسی ساکن در اسارتگاه تهران بزرگ سالن ۶ در اوضاع وخیم کرونایی در جواب توبه نامه های پیشنهادی درددلی داریم با ملت ایران.
کودک که بودیم در خیابان های شهرمان میشنیدیم حسین مظلوم است
یاد گرفتیم در مقابل ظلم باید ایستاد و ایستاده مردن را از حبیب آموختیم و درس وفا را از عباس ابن علی، بزرگتر که شدیم شیر را در قفس دیدیم که حتی در اسارت بزرگ و مقتدر هست.
ما زندانیان سیاسی از پرچم آریایی خصلتی برداشتیم و شیر را بر خود نام نهادیم و اکنون در اسارت نعره های بلند سر میدهیم تا به گوش کسانی که تماشاگر این شیر مردان و شیر زنان هستند برسد.
شیران توبه نمیکنند بلکه میمیرند، کسی که کفن بر تن میکند از مرگ هراسی ندارد.
مدال ما همان طناب دار و مرگ با افتخار هست.
بترسید از روزی که مدال آوران معترض کشورم که روزی سر از خاک برداشته و خونشان گریبانتان را بگیرد.
ما زندانیان سیاسی تحت هیچ شرایطی از خواسته های خود دست برنداشته و تا آخرین لحظه از حق و حقوق ملت ایران دفاع خواهیم کرد.
ما آزاده ایم و آزاده خواهیم مرد هرگز توبه نخواهیم کرد.
از طرف جمعی از زندانیان سیاسی محبوس در زندان تهران بزرگ
۲۰ تیرماه ۱۴۰۰
