در روز ۱۰ مرداد ۱۴۰۰ یکی از بیاد ماندنی ترین صحنه های جنبش کارگری ایران در استان چهارمحال و بختیاری شهرستان هفشجان خلق گردید. کارگران پروژههای نفتی و صنعتگران ساکن این استان با تشکیل مجمع عمومی خود در زیر آسمان بر تداوم اعتصاب تا رسیدن به خواستهایشان تاکید کردند. “در این مجمع عمومی شرکتکنندگان که از کارگران پروژهای مراکز مختلف بودند درباره مشکلات کاری و مطالبات بر حق خود سخن گفتند و بر روی خواستهایشان تاکید کردند.”
همچنین شرکت کنندگان در این تجمع”مخالفت قاطع خود را به نظرخواهی سردمداران گروه مدیریت پایپینگ مبنی بر پایان اعتصاب آنهم در حالیکه خواستهای آنها پاسخی نگرفته است، اعلام کردند.” این اتفاق نادری در جنبش کارگری ایران بود و نشان از اراده محکم کارگران پروژه های نفتی برای تداوم اعتصاب تا رسیدن به خواستهایشان بود.
این اتفاق را باید در روزهایی که کارگران هفت تپه خیابانهای شهر شوش را در قرق خود دارند در راستای همین مبارزات ارزیابی کرد. یکی نمایندگی خواسته های شهروندی شده است و دیگری نشانگر ممکن بودن اداره شورایی است. این اتفاق نشان از اراده طبقه ای است که “ذلت نمی پذیرد”؛ اتفاقی که در زمانه ای صورت می گیرد که رژیم اسلامی سرمایه جواب هر اعتراض را فقط با گلوله پاسخ می دهد. این اتفاق نشان می دهد مخوف ترین نیروهای سرکوب هم در مقابل انسانهای متحد کاری از دستش برنمی آید و توازن قوا به شدت به نفع طبقه کارگر در حال تغییر است.
این اتفاق زیبا بار دیگر ثابت کرد که مجمع عمومی یکی از مهمترین ابزار و توده ای ترین ابزار سازماندهی کردن کارگران برای خواست های آنها است. مجمع عمومی مکانی است که قدرت توده کارگر با مشارکت فعال خود آنها شکل می گیرد. تشکیل مجمع عمومی کارگران در شهر هفشجان یک پیشروی بزرگ طبقه کارگر ایران است که به اسم کارگران پروژههای نفتی و صنعتگران استان چهارمحال و بختیاری در تاریخ جنبش کارگری در دل جنبش اعتراضی سراسری ثبت شد.
