اصرار سران فرقه جمهوری اسلامی بر اجرای مناسک محرم و صفر، علاوهبر نفوذ گسترده مافیای مداحان در این فرقه، دلیل دیگری هم دارد. مراسم محرم، و کارناوال و دورهمیها و خیابانگردیها و نالههاها و خودزنیها و ….، یکی از راههای تخلیه انرژی و هیجان انباشتهشده در جامعه، تسکین آلام بیشمار قشرهای مختلف جامعه، و فرصتی برای خودنمایی نوجوانان و جوانانی است که در فقدان آزادیهای اجتماعی، در این مراسمها فضایی برای تنفس اجتماعی پیدا میکنند. همچنین میلیونها ایرانی در کف جامعه، در این منجلاب مشکلات، هیچ پناهگاهی جز گریه برای اهل بیت پیامبر اسلام نمیشناسند.
این «سلاح دفاعی گریه» نزدیک به شش قرن است که در ایران کاربرد دارد و مأمن و پناهگاه کثیری از ایرانیان از جور حاکمان و زمانه و «وزش بادهای بینیازی خداوند»، و … است. آنگاه که «سامان سخنگفتن نیست»، انسان راهی جز گریه و شاعری و فرافکنی ندارد. کثیری از ایرانیان، قرنهاست که روح سوگوار، و دردها و حاجتهای خود در طول یک سال را در دل خود جمع کرده و در ماههای صفر و محرم به مجالس نوحه و روضه میروند تا به خیال خود به این ریسمان چنگ بزنند.
از انقلاب ایرانسوز پنجاهوهفت بهاینسو، مناسک محرم، تبدیل به ابزار حکومتی هم شده است. گریهها و خودزنیهایی که در مناسک محرم و صفر صورت میگیرد، بخش بزرگی از پتانسیل اعتراض جامعه به مشکلات عدیده را تخلیه میکنند و میلیونها حامی عامی ج.ا را که به دلیل مشکلات معیشتی دلهایشان لرزیده، با ج.ا آشتی میدهد. و مافیای مداحان هم با تکنیکهای جامعهشناختی و روانشناختی که به آنها آموزش داده شده است، در این مجالس، تقصیر مشکلات را از گردن فرقه ج.ا برداشته و بین عوامل مختلف تقسیم میکنند.
توجه داشته باشیم که چندین سال است که فلسفه اصرار زیاد بر اجرای باشکوهتر مراسم محرم برای حفظ قشر حامی حکومت است، هر سال جمعیت این قشر کاهش مییابد. آنها باید در مجالس سوگواری حضور یابند، تا با ترفندهای مداحان حکومتی، دلهای اندک چرکین شدهشان با نظام صاف شود.
اگر مناسک محرم و صفر برگزار نشود، موجهای اعتراضی بعدی در جامعه، بسیار سنگینتر خواهد بود، چون هر بار جمعیتهای بیشتری به اعتراضات خواهند پیوست.
برگرفته از فیسبوک نویسنده
