شاید در جاهای دیگر دنیا واقعیت همیشه تلخ نیست، اما در ایران، خبری که کام را شیرین کند کمیاب است.
احمد هاشمی
فرض کنید این بزرگواری که قرار است از هفته آینده وزیر ارشاد اسلامی ایران شود، رئیس صداوسیمای طالبان افغانستان شود. نخستین اقدام او ممنوعالکار کردن همین مجری خبر خواهد بود. همین که پشت دوربین صداوسیمای طالبان نشسته و اخبارش را میگوید. حالا ما بنشینیم و برای رنجهای ملت مظلوم افغانستان زار بزنیم!
زمانی شعبههای ایران و افغانستان «جنبش اصیل منطقه» شباهتهای بیشتری با هم داشتند. شوربختانه برای ما و خوشبختانه برای مردم افغانستان، حالا تفاوتها بیشتر شده است. در هنگام فتح کابل هیچکس به سفارتخانههای خارجی تعرض نکرد، اما در ایران هنوز مطمئن نیستیم بالا رفتن از دیوار سفارت کار زشتی باشد. چهلودو سال از فتح سفارت امریکا گذشته و هنوز تسخیرکنندگان مصاحبه میکنند و از اینکه بهجای در، از دیوار وارد اماکن دیپلماتیک شدهاند دفاع میکنند. چرا انتظار داریم حملهکنندگان به سفارت عربستان عذرخواهی کنند؟
طالبان خبر داده که کشت خشخاش را متوقف خواهد کرد. برای این کار از جامعه جهانی امتیازاتی میخواهد. پیش از انقلاب در حوالی قزوین تحت نظارت سازمان ملل خشخاش کشت میشد. محصولی کم آببر که تمامش برای مصارف دارویی صادر میشد. پس از انقلاب به بهانه مبارزه با مواد مخدر مزارع خشخاش را نابود کردند. حالا چندین سال است که به دنبال سهمیه و اجازه کشت قانونیمان از سازمان ملل هستیم. لابد توی آن زمینها هم هندوانه کاشتهاند و سفرههای زیرزمینی خشک شده و برهوتی بی آبوعلف برجای مانده است.
طالبان افغانستان یک چیز را فهمیدهاند؛ اینکه برای اداره کشور به مراوده با جامعه جهانی نیاز دارند. مدام اعلام میکنند که قصد دارند با تمام دنیا روابط حسنه داشته باشند. آنها حاضرند برای خروج از انزوا به جامعه جهانی اطمینان دهند که قواعد حقوق بشری را اجرا خواهند کرد و حقوق زنان و اقلیتها را محترم میشمرند. اما در ایران حالا دیگر اصل را بر این گذاشتهاند که باید با وجود همین تحریمها باید گلیممان را آب بیرون بکشیم.
شاید در جاهای دیگر دنیا واقعیت همیشه تلخ نیست، اما در ایران، خبری که کام را شیرین کند کمیاب است. بیایید این واقعیت تلخ را کنار همه ناکامیها به رسمیت بشناسیم که جنبش اصیل منطقه در افغانستان رشد کرده است و در ایران عقبگرد داشته. زمانی که ما از دیدن تصاویر فرار خواننده زن از کابل متأسف میشویم، داریم برای خودمان اشک میریزیم.
من معتقدم برای مردم افغانستان هنوز روزنه امیدی هست.
