در جامعه ایران گرایش های مختلف فکری فرهنگی، طبقاتی، اتنیکی وجود دارند و در فردای پس از گذار از رژیم باید بستری بوجود آید تا همه این گرایشات بتوانند نقش خود را در تصمیم گیری های کلان و مدیریت جامعه ایفا کنند. در این رابطه باید گفت که هیچ گرایشی را نه می توان حذف کرد و نه کسی حق آن را دارد حذف کند.
مرحله گذار از رژیم جمهوری اسلامی مرحله همگرایی و اتحاد است، ما بدون یک اتحاد فراگیر و بدون هماهنگی بین اقشار و طبقات مختلف تحت ستم و بدون یک ارگان هماهنگ کننده قابل اعتماد برای اکثریت مردم تحت ستم ایران نمی توانیم از سلطه خونین رژیم نجات پیدا کنیم ، اما از طرف دیگر شرط اتحاد و هماهنگی گرایش های مختلف اجتماعی داشتن چشم انداز روشن برای فردای پس از سرنگونی است.
امروز اعتراضات صنفی همه عرصه های کشور از کارخانه ها ، کارگاه ها ، مدارس و بیمارستان ها را فراگرفته است و رژیم جمهوری اسلامی در خلال ۴۳ سال نشان داده که توانایی پاسخ دادن به خواسته ها و مطالبات این اعتراضات را ندارد خصوصا مطالباتی که با ایدئولوژی رژیم در تضاد است.
الان ما به یاری فضای مجازی به ابزاری دست پیدا کرده ایم که فعالین خارج از ایران می توانند با فعالین میدانی، مدنی و صنفی داخل ایران هماهنگ و همراه بشوند و به یاری هم بشتابند. بدون تردید نهایتا این اعتراضات و قیام ها در داخل ایران است که نجات جامعه ایران را رقم خواهد زد. اما باید توجه کرد که ۷ درصد جمعیت ایران که بالغ بر ۵ تا ۶ میلیون نفر هستند در خارج از ایران زندگی می کنند؛ و اکثرا هم در آرزوی رهایی مردم ایران هستند. همچنین، خارج از کشور دارای ظرفیت هایی است که باید از آن در باروری جنبش های داخلی، تقویت نهاد های مدنی و گسترش اعتراضات در ایران استفاده کرد.
در رابطه با موضوع نقش مبارزات صنفی و خیابان در گذار از رژیم جمهوری اسلامی باید عرض کنم که:
۱- مبارزات صنفی ، مبارزات حق طلبانه هستند ، مبارز مردم برای گذران زندگی، برای نان شب ، علیه حقوق های معوقه، علیه قراردادهای موقت سفید امضا، قراردادهای ۸۹ روزه ، علیه نبود بیمه های اجتماعی برای بیش از ۸۰ درصد قرارداد ها، فقدان ابزار ها و ضوابط ایمنی در کارگاه ها ، اختلاس در تامین اجتماعی، استثمار مضاعف توسط شرکت های واسطه که عموما متعلق به آقازاده ها هستند، و ده ها نوع تبعیض و تضییق اعتراض می کنند. و طرف اعتراض هم یا خود رژیم به طور مستقیم و یا عناصر وابسته به رژیم هست. لذا آن طرفی که مورد اتهام و اعتراض هست ، خود حاکمیت و طبقه حاکمه ای که برای حفاظت از خود بوجود آورده است.
۲- مبارزات صنفی جامعه مردم ایران را از مردمی ساکت، تسلیم شده به ستم، به مردمی حق طلب، معترض و آگاه تبدیل می کند و موجب فروریختن جو رعب و وحشتی که رژِیم بوجود آورده می شود و همین امر برای باروری جامعه امروز و فردای جامعه ایران بسیار ضروری است.
۳- مبارزات صنفی گسترده و کشیدن شدن آن به خیابان، موجب استهلاک و مستاصل شدن نیروهای سرکوب می شود.
۴- مبارزات صنفی در ایران، جامعه ایران به جامعه ای سیاسی و دخالتگر تبدیل کرده و مفهوم سیاست را تغییر داده است، در دهه های ۴۰ و ۵۰ و ۶۰ دخالتگری سیاسی با توسل به ایدئولوژِی ها که امری ذهنی بود، صورت می گرفت، در حالیکه امروز این نان شب و گذران زندگی، تبعیض های آشکار و کمر شکن، تفاوت فاحش در مصرف و شکاف های عمیق طبقاتی هست که مردم را سیاسی کرده است.
