قبول برجام توسط تیم روحانی، یک گروه مخالف داشت و آن گروه تندرو و ارزشی بود. قبول برجام توسط تیم رئیسی، دو مخالف خواهد داشت، یکی گروه و طیف ارزشی تندرو و دیگری منتقدان طیف موسوم به ارزشی ها. منتقدان ارزشیها در آیندهٔ نزدیک مدام به جرات و شجاعت آنها، طعنه خواهند زد و متلک خواهند پراند.
این چوب دو سر طلا، اکنون در خدمت جناح تندرو قرار گرفته است . از طرفی، جرأت پاره کردن توافق(برجام) را ندارند (که اگر داشتند، تا کنون انجام میدادند) و از طرفی دیگر باید خود را مهیای سرزنش و استهزای دوستان و مخالفان و منتقدان بکنند. یعنی کل طیف های سیاسی، به نکوهش و شرمنده سازی مسئول و مجریان توافق، (دولت رییسی)، در سالهای آینده خواهند پرداخت.
تصمیم گیران فعلی، خود را زجر میدهند؛ یک بار برای پذیرش برجام و یکبار برای تحمل ترس پذیرش و تبعات بعدی قبول آن. لذا بقول قمار بازان و نرّادان پیر؛. ترسو مُرده و بازنده است.
اینگونه تصمیم گیری با تاخیر و دیر، در حال تبدیل به رسم سیاسی کشور شده است. در آخرین نمونه، پذیرش واکسن های اروپایی بود که چونان نوش دارو بعد از مرگ سهراب بود.
این روحیه ترس از پذیرش، قبلا در قبول دوچرخه، دوش حمام، حبه قند ، تحصیل زنان و دهها مورد ریز و درشت دیگر اتفاق افتاده است.
شاید بتوان گفت، این تاخیر ها، بعضاً نتیجه کم دانشی و میان مایگی تصمیم گیران کشور بوده که در مقابل هر پدیده ای نوین ، ابتدا مقاومت کرده و سپس وارد فاز پذیرش میشوند.
سوال مبنایی این است که آیا میتوان گفت که سیاستمداران ما بهجت جهل نسبی و ترس ناشی از آن و کم تجربگی در حکومت داری است که باعث تصمیم های همرته لا تاخیر میشوند؟!
گاهی اوقات این تأخیر ها، هزینه کلانی را بلعیده و لطمات بزرگی به اقتصاد کشور وارد کرده است. مثلأ اگر، ایران قصد ساخت سلاح هستهای ندارد، پرداخت اینهمه هزینه و تحمل تحریم و لطمه به اقتصاد را داشته است؟ این مبالغ کلان میتواند یک کشور معمولی را به خاک سیاه بنشاند. و اگر هم مقصود حاصل گردد، نسبت هزینه و فایده، چقدر است؟!
آیا گفتن این جمله که : هزینه مقاومت بسیار کمتر از توافق و مذاکرات است، کفایت از موضوع میکند! ؟ یابه اعداد و ارقام علمی برای اثبات آن نیاز است؟
