بالا گروهی خشمگین که زهرا خانم سردستگی آن هارا می کند به بساط های کتابفروشی هجوم می آورند .اما هنوز آن جرئت را نیافته اند که شیشه بشکنند و یا کتابخانه ای را به آتش بکشند.سازمان دهندگان پشت پرده حد خود را می دانند و افرادی را که پشت سر این کتاب فروشی ها ایستاده و حمایت می کنند می شناسند .زمان لازم است تا دندان به جویدن آن ها تیز و برا شود .بهمان چنگ انداختن در موی دختری تیغ کشیدن بر لباس پسری اکتفا می کنند.
می شود گفت اکثر کتاب فروشی های مقابل دانشگاه و خیابان های مشرف بر آن در دست نیرو های چپ و جریان های ملی است. تک و توکی کتابفروشی تهی دست مذهبی از نظر کتاب وجود دارند که حتی خود مذهبی ها هم کمتر گذرشان به آن ها می افتد.
در این دور تعداد کتاب فروشی و انتشاراتی حزب توده حضوری چشمگیر دارند و اکثر کتاب های تئوریک ،ادبیات حزبی توسط این کتابفروشی ها و انتشاراتی های وابسته به حزب توزیع می شود. با وجود پز منفی جریان های چپ و روشنفکران در مقابل حزب اما نوشته های طبری با بزرگنمائی و تبلیغاتی که در مورد وی صورت می گرفت جزو کتاب های پر فروش هستند.
پور هرمزان انتشاراتی ابوریحان را دارد. انتشاراتی سپیده دم را آقای کوچکی می چرخاند. انتشاراتی پیک ،انتشارات کوچک که ناصر موذن سرپا کرده بود. هر گوشه خیابان های دور بر دانشگاه پر بود از کتابفروشی های خرد و درشت. می توان گفت اکثرا چپ که عطش بیکباره حادث شده در زمان انقلاب جوانان را جواب می دادند .
صدای نوار های انقلابی، تظاهرات و شعار دادن ها که تعدادشان از دست خارج شده. چهره ای بسیار پر جنب و جوش و جستجوگری به میدان داده است. جریان های چپ کوچکی که عمدتا زاده شده از بطن جنبش چریک های فدائی و نقد آن ها ست اعلام موجودیت کرده اند. بخشی از ویژگی های آن روز و شریک در کشاکش به اصطلاح بحث های ایدئولوژیک بودند.
شایعه هائی که دهان به دهان در میدان انقلاب می چرخید و دودلی در این که چه کسی کدام سازمانی با سواد تر و سیاسی تر است؟ باسوادی و قدرت پلمیک شان مترادف با توانائی سیاسی و تشکیلاتی آن ارزیابی می شد. یکی از دغدغه های نیروهای سیاسی بود که تلاش می کردند افرادی که قادر به هماوردی به آن ها باشد در این بحث ها حضور داشته باشند.
جریان راه کارگر ترمینی تحت عنوان بناپارتیسم راه انداخته بود که کتاب هجده برمر مارکس بیس آن بود همه فعل انفعالات سیاسی توسط حکومت و مردم از همین دیدگاه با همان زبان خاص مارکس در هجدهم برمر مورد نقد و بررسی قرار می گرفت.
سازمان پیکار تمام هم و غم خود را صرف حضور در جنبش کارگری و انتخابات شورائی بر آمده از دل جنبش طبقه کارگر نهاده بود.
در این میان وضعیت و حجم کار انتشارات شناخت که وظیفه رساندن بموقع انتشارات سازمان به دست اعضا و هوادران در سراسر ایران را بر عهده داشت سخت سنگین بود.
این که با دمپائی چرمی که بیشتر شبیه دمپائی های هلندی است دارد بسرعت پله های ورودی کتابفروشی را یک دو تا می کند کسی جز مسعود سلطان پور نیست. لحظه ای آرام قرار ندارد. صورتی نسبتا گرد و سبزه وبا دو چشم هوشیار و در عین حال شوخ و بیقرار.
شاید روزی صد بار از این پله ها بالا پائین می رود همین طور که از مقابل کتابفروشی ها رد می شود آرام دست پیک تبریز را می گیرد “رفیق جان ساعت چهار همان قرار قبلی.”
هنرمند تئاتری که انقلاب مسئول پخشش کرده است. من او را همیشه با بلند گوئی بر دست در نمایشنامه “عباس آقا کارگر ایران ناسیونال “تئاتری ساخته برادرش سعید سلطان پور مجسم می کنم که دارد شرح عباس آقا را می گوید.
جلوی ماشین انقلاب نشسته و در بلند گویش مرتب تکرار می کند “این ماشین کجا می ره؟
این که بازاره لاکردار!
ماشین واسه مردم شاخ شده،
ملت مگر اسیر شده ؟”
سپس حمله حزب الله و سنگ و پاره آجر از آسمان می بارد.
دنیائی خاطره است از تئاتر ها، از سعید و از فعالیت خود که تحت تاثیر سعید بود. اما در این پیچش حاصل از انقلاب او راه وتفکر سعید را نپذیرفت ودر مقابل سعید که به اقلیت رفت او در اکثریت ماند با حجم عظیم کاری که بر دوشش نهاده شده بود .
راوی و نقال صحنه های بسیار تئاتری، مسلط و گرم سخن .”محصل کلاس سوم متوسطه بودم آن موقع هنوز چریک ها اعلام موجودیت نکرده بودند. سعید به گونه ای جبهه ملی چی بود. اعلامیه های جبهه ملی را میداد که پخش کنم .من هم راحت ترین راه را انتخاب می کردم یک دسته چند تائی از اعلامیه ها را می گذشتم روی زین موتور می نشستم رویشان گاز می دادم هر موقع که بجای خلوتی می رسیدم کمی از زین بلند میشدم بلند شدن همان پخش شدن اعلامیه ها همان.” قاه قاه می خندید.
می دانست صدای گرمش را دوست دارم. هر موقع ریشی می گرفتم می خندید و بخشی از سرود درون نمایشنامه عباس آقارا برایم زمزمه می گرد .
“عمری در کار عمری در کار
گاهی خسته ، گاهی بیمار، گاهی بیکار
دستت از داس ،دستت از پتک، بسته پینه
رنجت انبوه، سنگین چون کوه، کوه کینه
پوشاکت خون، خوراکت خون، خشمت خونبار!
برخیز !ای رود طغیان بر خیز!
برخیز چون موج طوفان برخیز ! برخیز !”
دستم را می فشرد “راضی شدی ؟”نمی دانم این دوستی و مهر از کجا آمده بود؟ ”
ادامه دارد
