ملت شریف ایران
متاسفانه بیش از چهل سال سکوت و شکیبایی ما در مقابل زورگویی و تحجر فکری ، غارت و چپاول منابع و سرمایه کشورمان نتیجه اش فلاکت و پریشانی و درماندگی امروز است.
روزگاری پدران و مادران ما بدون فکر و با هیجان باعث استیلای این نابخردان وطن فروش بر کشوری شدند که از ثروت و نعمت خدادادی و از شعور و شرافت مردمش افسانه ها می گفتند.
چهل و یکسال است که اخلاق و فرهنگ و همبستگی ملی ما نیز مانند اقتصاد و استقلال و آزادی خرد شد و در حال فروپاشی است و آنان که در زیر این آوار سهمگین فلاکت و فقر مدفون می شوند.
فرزندانمان هستند تا نکبت زادگان بر تلی از حرت و ناامیدی و خشم آنها بایستند و احساس برتری و پیروزی کنند. در مملکتی که آب و خاک و هوا را میفروشند، بیماری و آشفتگی بیداد می کند.
به چه امیدی سکوت کرده ایم؟
صبح تا شب برای لقمه ای نان جان کندن و در آخر شرمتده خانواده بودن فداکاری نیست اینها به جایی ما را خواهند رساند که برای یک لحظه نفس کشیدن همین هوای مسموم دروغ بگویم نان همدیگر را بُبریم ریاکاری کنیم و به تماشای مرگ همدیگر و عزیزانمان عادت کنیم
بخود ببائیم دیگر بس است، بیایید بیش از این گناه پدرانمان را تکرار نکنیم. اگر نمیخواهیم فرزندانمان در فلاکت و فقر وبی هویتی و بیماری زنده بمانند و هیچگاه معنی زندگی را ندانند اگر نمیخواهیم برایشان مردن به ز ماندن باشد … باید به وظیفه خود عمل کنیم.
منتظر نباشیم آنها تاوان گناه ما و پدرانمان را بدهند. آنها قربانی ضعف و ترس ما بشوند چه اینگونه بمانند چه برای تغییرش بمیرند ما مسئول و گناهکاریم ….این فریاد دادخواهی و استمداد فرزندانمان است که از همه جا برخاسته شک نکنید که این نسل حقارت ما را ادامه نمی دهد .
مراقب باشیم برسر زندگی فرزندانمان دچار تردید نشویم …اجازه ندهیم گلوله های داغ جواب آزادی و عدالتخواهی آنها باشد
اگر نمیخواهیم فرزندانمان در فقر و فلاکت وبی هویتی ادامه دهند …اگر نمیخواهید هر روز برای به دنیا آمدنشان ما را نفرین کنند و بخاطر این انتخاب بی غیرت بخوانند .اشتباهمان را بپذیریم و وظیفه تغییر این حکومت را پدران مادران و بعهده بگیریم؛ و ساختن آینده را به تلاش وهمت خودشان وابگذاریم.
از اکنون شعار ندهیم، از خون جوانان وطن لاله دمیده، اگر امروز پدر و مادر نوید افکاریها و پویا بختیاری ها و….هر لحظه برایشان عذاب و زجر است. فردا برای من و شما هست.
دیگر بس است! باید یکبار برای همیشه طومار این غاصبان را ما بزرگترها درهم بپیچیم، در صف جلوی مبارزات بایستیم وجودمان را سپر جان فرزندانمان کنیم. تا آخرین سال این قرن پرتنش آغاز سالهای پیشرفت و سربلندی دوباره ایران وایرانی باشد برای فرزندانمان نام و نان پاک بگذاریم
