۱- اعتراضات صنفی در ایران با این شکل حاکمیت و شیوه های حکمرانی، راه به جایی نخواهد برد. معلمین، کارگران و کشاورزان حق دارند به دنبال خواسته های صنفی خود باشند ولی این امر برای همه باید روشن باشد که ریشه های همه مشکلات و گرفتارهای آنان شکل و ساختار حاکمیت و سیاست های داخلی و خارجی آن است.
در واقع ریشه همه گرفتاری های معیشتی و فرهنگی و اجتماعی، به سیاست باز می گردد. حتی اگر قدمی برای مثلا معلمین بردارند، اولا تاثیر کوتاه مدت خواهد داشت و ثانیا می تواند فشار مضاعفی بر سایر اقشار بیاورد. بعید می دانم معلمین ایران خرسند باشند سفره آنها به شکل موقت کمی رنگین گردد، ولی دانش آموزان آنها با آه سرد و چهره زرد بر سر کلاس آنها حاضر باشند.
۲- با توجه به مختصات سیاست و حکومت داری در ایران، بدبختانه این امر نامبارک دامن گیر همه شده که پی گیری مطالبات صنفی نخست باید غیر سیاسی باشد و دوم هر صنف و سندیکایی باید در پی مطالبات و منافع خود باشد. اولا چنین اشکالی از نهادمندی اعتراضات از آن کشورهای لیبرال دموکراسی است که قرن ها سابقه دموکراسی و نهادمندی سیاسی و اجتماعی داند و دوما بر اساس سیاست هایی و روش هایی بار تامین نیازهای قشری را بر دوش اقشار دیگر تحمیل نمی کنند.
در ایران سیاست و حکومت، توانسته است اقتصاد، فرهنگ، اخلاق، آموزش، مذهب را در چنگال خود به گروگان گرفته و شاخک های آزار دهنده حاکمیت تا درون خانه و خلوت مردم هم کشیده شده است، پس هر اعتراضی در ایران سیاسی است و باید سیاسی باشد.
دوما اگر حاکمیت بخواهد امتیازی به گروهی بدهد، نه از راه تغییر برنامه ها و سیاست های خود، بلکه فشار و بار آن را بر دیگر مردم تحمیل می کند.
۳- معلمین، کارگران، کشاورزان و همه اقشار معترض ایران، باید در همبستگی با هم، اعتراضات مدنی خود را به کف خیابان ببرند و به سراغ حل ریشه ای مشکلات کشور بروند نه آنکه هر گروه جداسرانه بر آن باشد تنها پیگیر مشکلات خود باشد. ریشه همه مشکلات کشور سبک و سیاست جمهوری اسلامی و ساختار آن است که هیچ نقطه روشنی و امیدی در آن دیده نمی شود.
۴- تجمع اخیر معلمان چند نکته امید بخش داشت؛ نخست از فضای مجازی و درون شبکه های اجتماعی به فضای عمومی و واقعی کشیده شد، دوم در کنار خواسته های صنفی، شعارهای سیاسی هم طرح گردید، دیگر اینکه یک حرکت مدنی گسترده بود و با توجه به گستردگی آن بازوهای سرکوب حاکمیت نتوانست به راحتی با تیر و تفنگ بر سر وقت شان برود.
