از دیروز که خبر تعلیق حق رای ایران و اسامی چند کشور ناشناخته دیگر مثل پالائو، پاپوا، توالو و گینه پخش شد یاد مساله کنوانسیون پالرمو و اف، ای، تی، اف FATF، افتادم. چون این کشورها درست جزئی همان چند کشور محدودی هستند که این قراردادها را امضا نکرده اند و همشون مظنون به کار خلاف و قاچاق هستند. وقتی این نامهای FATF، و پالرمو همان موقع افتاد سر زبون رسانه ها خیلی از مردم سوال می کردند اینها چی هستند؟ کشورند، سازمانند؟ قراردادند؟ کارشان چیه و کجا ی کره زمین هستند؟ و از همه مهمتر اینکه چرا حکومت اسلامی میگوید امضای این قرارداد ها نقشه استعماره و نمی خواهند به آنها بپیوندند؟
رسانه ها هم اینجا و آنجا توضیح دادند که این یک قرار داد یا کنوانسیون بین المللی است که در شهر پالرمو تصویب شده و هدفش هم تامین همکاری میان دولتها و مبارزه علیه قاچاق، پول شویی، مواد مخدر و اینجور جرایم سازمان یافته فرامرزی است.
این کنوانسیون را ۱۸۹ کشور امضا کرده اند. و فقط ۹ کشور ان را امضا نکرده اند که اسم تعدادی از آنها قبلا بگوشمان هم نخورده بود و محتملا مرکز تجمع قاچاقچیان و مجرمین جهانی بحساب میآیند که جمهوری اسلامی هم با افتخار جزو همین قاچاقچیان و ولگردهای بین المللی است. کشورهایی مثل پادشاهی بوتان، سودان جنوبی، پالائو، گینه نو، پاپوا، سومالی، تووالو، جزایر سلیمان.
در مورد علت تمرد و نپیوستن این کشورها به کنوانسیون پالرمو دوست طنز پرداز ما ذکرالله فتحی خیلی زیبا ان را تشریح کرده است. شما یک خزانه پر از طلا و جواهر را تصور کنید که هیچ چراغی توش روشن نیست و هر کدام از ماموران و نگهبانان ( برادران قاچاقچی) تند تند تو تاریکی دارند جیب هایشان را پر میکنند. هرچی، مردم داد میزنند بابا یکی این لامپ و روشن کنه ببینیم اینجا چه خبره ، نگهبانان میگویند روشن کردن چراغ توطئه استکباره.
