توزیع ناعادلانه امکانات آموزشی سالانه هزاران کودک را از دسترسی به آموزش مناسب محروم کرده است. هرچند این محرومیت به شکل گستردهای در بسیاری از مناطق ایران قابل مشاهده بوده اما به طور خاص و ویژه شامل مناطقی میشود که گویی انسانهای آن از قلمرو حکومتی جمهوری اسلامی بیرون گذاشته شدهاند.
جمهوری اسلامی هرچند به لحاظ سرزمینی بلوچستان را تحت تسلط خود دارد اما تنها وظیفه حکومتی که نسبت به بلوچستان انجام میدهد کنترل و سرکوب است.
اعدام روزانه بلوچها، تیراندازی در مرزها به سوی کسانی که از شدت فقر و گرسنگی به سوختبری مشغولند، سرکوب مداوم و آشکار در شهرها و روستاها و سپردن زمام امور حکومتی به نیروهای تحت امر سپاه سرکوبگر تنها نمود حکمرانی رژیم جمهوری اسلامی در بلوچستان است.
محرومیت نظاممند مردم بلوچ از ابتداییترین امکانات زندگی، که حتی شامل آب آشامیدنی نیز میشود نشان میدهد شیوه حکمرانی جمهوری اسلامی بر بلوچستان، تسلط به زور سرنیزه بر مردمی است که در تنگنای فقر و فلاکت برای زنده ماندن تلاش میکنند.
تصاویری که مشاهده میکنید گوشهای از وضعیت دانشآموزان بلوچ است که محروم از سیگنالهای مخابراتی، برای شرکت در کلاسهای آنلاین مجبورند با پیمودن راههای صعب العبور به ارتفاعات کوهها بروند تا بتوانند از آموزش بیکیفیت رسمی بهرهمند شوند.
سرنوشت بسیاری از کسانی که چنین آموزش میبینند به مرزها و گلولههای مرزبانان سپاهی و یا به زندانها و طناب دار سپرده میشود.
بلوچکُشی کسب و کار جمهوری اسلامی است.
