نمایشِ بسیار آماتوری و فریبکارانه برای رضایت فیفا
روز پنجشنبه حضور زنان در استادیوم آزادی باعث ابراز شعف خیلیها شد. باز شدن پای زنان به استادیوم اتفاق مبارکی است اما آنچه رخ داد رسیدن جامعه زنان ایران به یکی از حقوق آنها نبود.
بلیط فروشی مبهم، حضور سهمیهای و گزینشی و تفکیک خانوادهها چیزی نیست که بتوان نام آن را رسیدن زنان به یکی حقوق و مطالباتشان دانست.
آنچه که رخ داده یک نمایش، حداقلی، بسیار آماتوری و فریبکارانه برای جلب رضایت فیفا بوده که اتفاقا سوالات تازهای به سوالت قبلی افزوده.
در شرایطی که امکان خرید بلیط عملا وجود نداشت، زنان حاضر در ورزشگاه که عموما هم پوششی متفاوت با زنان کوچه و خیابان دارند که بودند؟ با چه مکانیزمی وارد ورزشگاه شده بودند؟ آیا ما با تبعیضی تازه در جامعه مواجه هستیم؟ آیا طبقهای جدید به نام طبقه زنان نورچشمی که بر خلاف بقیه میتوانند به ورزشگاه بروند، در حال ایجاد است؟
روز پنجشنبه جامعه زنان ایران به هیچ حقی نرسید. یکی از شئون «حق عمومی» در حقوق یعنی امکان و بهرهای که همگان بتوانند به تساوی و در عین وجود شفافیت از آن بهره مند باشند. آیا آنچه رخ داد چنین بود؟
