عبدالناصر درخشان، نماینده ایرانشهر و شهر سرباز در مجلس، از جیرهبندی نان در برخی نقاط استان سیستان و بلوچستان خبر داد و گفت: «مردم ایرانشهر اگر پارتی داشته باشند، میتوانند نان از نانوایی خریداری کنند.» به گفته او، قیمت یک عدد نان در این شهرستان به ۱۰ هزار تومان رسیده است و صفهای طولانی مقابل نانواییها شکل گرفتهاند.
یکی از عوامل این وضعیت خودداری شرکتهای حملونقل از آوردن آرد به این شهرستان است و البته که مدیریتی هم نه در سطح محلی و نه در سطح منطقهای در کار نیست.
آیا دولتی که نسبت به نیازی تا به این اساسی غفلت میورزد و نسبت به تامین نان مردمان تعهدی ندارد نسبت به دیگر خواستهها توجهی از خود نشان میدهد؟
آیا مضحک نیست که از حق برابر مردمان این سرزمین برای دسترسی به تمامی امکانات سخن گفته شود وقتی نان نیست؟ اما طبق معمول بعضی کاسهلیسان و چاپلوسان ابدی مانند فرماندار ایرانشهر این کمبود و گرانی را تکذیب میکند و آن را توطئهی برخی افراد سودجو و… مینامد چرا سودجویان در کمین نان مردم نشستهاند؟ چگونه این مملکت را اداره میکنید که بهمحض کوچکترین اتفاق طبیعی یا غیرطبیعی سررشتهی امور از دستتان خارج می شود؟ مگر خود شما کمی پیشتر شلوغی صفهای نان در ایرانشهر را تایید نکرده و از مردم نخواسته بودید که بهاندازه نیاز روزانه خود نان تهیه کنند؟!
این در حالی است که در روزهای گذشته، پس از بارندگیهای شدید در استان کردستان، منابع خبری از نایابی نان در شهر سنندج خبر دادند اما مسئولان دولتی مدعی شدند که نانوایان «خودسرانه» واحدهای صنفی خود را تعطیل کردهاند.
انکار و تکذیب بیفایده است شکم خالی با حرفهای تهی پر نمی پشود و گزارشهای پیاپی از شهرستانها در نیمه دوم سال ۱۴۰۰ نشان میدهد که کمبود و گرانی نان به روزهای بارانی و برفی محدود نیست و برای ساکنان برخی شهرها، مشکل جدی ایجاد کرده است از جمله استان گیلان، خراسان شمالی و استان سمنان و… .
امیدوار بودیم هرگز شرایطی پیش نیآید که حرف مسعود میرکاظمی، رئیس سازمان برنامه و بودجه عملی شود یعنی؛ صدور کارت نان برای سرپرست خانوار با حذف ارز ترجیحی. ولی گویا در برخی شهرستان ها وضع به مراتب وخیمتر از این حرفهاست.
اتحاد بازنشستگان
