ما یک حقوقبشر داریم، آنهم مفهومی جهانی است
وقتی یک سیستم بر حقوق بشر اسلامی اصرار میورزد یعنی نمیخواهد حقوق بشر جهان شمول را اجرا کند.
متاسفانه در تاریخ دستگاه قضای جمهوری اسلامی به هیچ قاضی با شهامتی برنخوردم که به یکی از کنوانسیونهای بینالمللی که حکومت آنها را پذیرفته استناد کند. دلیل هم این است که سیستم قضایی ایران از اساس مشکل دارد.
وقتی تمام اختیارات دستگاه قضا، از غزل و نصب قضات تا ترفیع و حقوق ایشان در دستان یک نفر است، و آن یک نفر را هم رهبر نظام تعیین میکند، نتیجه نمیتواند جز آنچه باشد که امروز میبینیم.
وکلای شریف کسانی بودند که به وظیفه حرفهای و اخلاقیشان عمل کردند و به مردم گفتند که پشت درهای بسته دادگاه ها چه اتفاقی میافتد. دیدیم که دستگاه قضا این وکلا را هم به زندان انداخت.
جمهوری اسلامی تمام اموال من از جمله خانه، ارث پدری، و دفتر کار و حساب بانکیام را مصادره کرد. هم اکنون ساکن خانهی من در یوسفآباد یک بسیجی است! خواهرم را زندانی کردند و با یک «پرستو» زندگی شوهرم را نابود کردند.
جمهوری اسلامی با پرچم اسلام به خاطر حجاب زنان را سرکوب میکند اما از طرف دیگر کارگر جنسی استخدام میکند تا به اهداف خودش برسد. قربانیان نباید شرمسار باشند، باید حرف بزنند. جمهوری اسلامی است که باید شرمسار و شرمنده باشد!
حکومت جمهوری اسلامی چنین بلایی بر سر من آورد که به تریبون و بلندگوهای بیشتری دسترسی دارم، ببینید با دانشجوی جوانی که زندانی میکند چه رفتاری میتواند داشته باشد و چه بلایی بر سرشان بیاورد؟ همان بلایی که بر سر زندهیاد بکتاش آبتین آوردند.
