افشای فساد ابزار جنگ قدرت در مدلهای دیکتاتوری
رهبر جمهوری اسلامی به فایل صوتی که از فساد فرماندهان سپاه پرده بر میداشت واکنش نشان داد. قاعده همان قاعده سابق است: ” کش ندهید”. این همان مدل رفتاری است که رهبری در برابر افشای فساد افسارگسیخته در پی گرفته. از هجمه و تهمت علیه سپاه گفته و هدف را تضعیف نظام دانسته. دیکتاتوری یعنی فرافکنی، توهم ، لاپوشانی بحران و اولویت دادن به حفظ قدرت به جای پیشبرد منافع ملی.
همین مدل است که سالهای طولانی در برابر انتقاد از نظامیگری فساد برانگیز مقاومت میکند و جامعه مدنی ناظر را سرکوب و از رشد تحزب و نهادهای مدنی ریشه دار و روزنامه نگاری تحقیقی در کشور جلوگیری میکند.
در مدل دیکتاتوری است که افشای فساد نه برای حل مساله فساد که ابزار جنگ باندهای قدرت میشود. چرا که واضح است مبارزه با فساد راه مستقیم و شفاف و آسفالت شده ای دارد:” تن دادن به دموکراسی و شناسایی شهروند پرسشگر و معترض”. چند سال پیش عطالله مهاجرانی از فساد ناپذیری رهبری گفت. مغلطه ای که با اهداف خاص میخواهد برداشتی به غایت سطحی از مبارزه با فساد بدهد. فساد ناپذیری به این معنا نیست که رهبری که کل کشور را در دست دارد چقدر مال و منال دارد، به این معناست که این مقام عالی رتبه چقدر به تعبیه سیستم نظارتی در نظامش تن داده و چقدر نهادهای تحت امرش تحقیق و تفحص میشوند و تا چه اندازه قوه قضاییه اش مستقل است و جامعه مدنی برای پیشبرد گفتمان انتقادی آزاد است.
نظام جمهوری اسلامی هیچ یک از این شاخصه ها را ندارد و نه تنها این نظام که هر نظام دیکتاتوری فاقد این خصیصه هاست. چون نظامی که به این سازوکار تن دهد دیگر نامش دیکتاتوری نیست و در دموکراسی رهبر مادام العمری که در همه امور دخالت کند نداریم. این است که مساله توسعه در ایران جز با تلاش برای استقرار نظام دموکراتیک حل نمیشود، چونکه توسعه در معنای متوازنش با فساد ساختاری سازگار نیست. برای همین راه توسعه ایران از نفی دیکتاتوری میگذرد که میراث مشروطه خواهی مردم ایران در طول یک صد سال اخیر است. این مساله شاه و شیخ ندارد و همزیستی مردم ایران در یک واحد متکثر نیازمند تلاش برای تحقق دموکراسی است و هر شکل حکومتی غیر از دمکراسی متناسب با تحولات تاریخ معاصرمان ارتجاع محسوب میشود.
رهبر معظم، البته با به حاشیه راندن روحانیون و به میدان آوردن نظامیان خود قدم بزرگی در تضعیف نهاد دین در ساختار حکومت برداشته و در حالی که گمان میکند در اندیشه ایجاد تمدن نوین اسلامی است به سکولار شدن جامعه ای کمک میکند که بعد از به تاریخ سپردن درباریهای مفت خور در حال بایگانی کردن پرونده روحانیت درباری است.
