سده بعد برای شهروند آزاد، منتقد، مسئول ومحق
صد سال گذشت و همچنان در تکاپوی مشروطیتیم. جایی که قدرت خود سر مهار و قانون به روز شده با تحولات دنیای امروز حاکم شود.در این صد سال چه دیکتاتوری هایی که ندیدیم، چه رنجهایی که بر مای ایرانی تحمیل نشد. کشور اشغال بیگانه شد، با افتخار انگلیسیها را از ایران بیرون و نفتمان را ملی کردیم . دست روسها را از شیلات شمال کوتاه و شخصیت ملی ایرانی را در انبوه تحقیر خارجی اعاده کردیم.
کودتا پاسخی به خواست استقلال و آزادی مردم ایران و انقلاب پاسخی به کودتا و استبداد و ترجمه همان شعر “چنین نماند و چنین نیز نخواهد ماند” بود. انقلاب اگر چه پایانی بر الدوله های مفت خور بود ولی آغازی بر استیلای آیت الله های زورگو، نسل جدیدی از نوکیسگان و آقازاده هایی بود که با قدرت عماعه و چکمه نظامیان، ” شهروند آزاد” را سرکوب میکنند.
در این سده در برابر اشغال از میهن دفاع کردیم، هم جنبش اصلاحات راه انداختیم هم خیابانها را با جنبش سبز فتح کردیم. همگی شکست خوردند. خستگان را در آبان نود و هشت به رگبار بستند و هواپیمای حامل شهروندان مهاجر را با موشک خودی این غیرخودی های بیگانه از ایران و ایرانی سرنگون کردند. چه رخدادها که ندیدیم و نشنیدم. چه روایتهایی از اعدام،شکنجه و تحقیر در این سده نشنیدیم. اما این یک روی سکه است.
روی دیگر سکه تلاش “مای ایرانی “برای تحقق ایران شهروندمدار است. جایی که استقلال ایرانی دوشادوش آزادی حرکت کند. این همان دو خواست مطرح در نهضت ملی شدن صنعت نفت بود که شکست خورد، اما زنده است، جریان دارد و تا رسیدن به سرمنزل مقصود سر ایستادن ندارد. پس برای من چهره قرن نه شخص دکتر محمد مصدق که گفت عالی ترین وظیفه شهروند ایرانی دفاع از وطن است و شکستن قلم و نقض آزادی بیان را هم ردیف تعدی گری خارجی خیانت می دانست بلکه همه کسانی هستند که برای گفتمان دموکراسی در ایران تلاش میکنند و در صدد تحقق “ایران مدنی ” هستند که در تلاطم رخدادهای عجیب برای نه ایران شاه محور و شیخ محور که ایران شهروند مدار رنج میکشند.
همه آنها که در این قرن برای آزادی و استقلال کشور تلاش کردند چهره های اصلی این قرن هستند. چهره هایی که یاد گرفته اند ارزش هر فرد به میزان هزینه ای است که در راه ملتش میپردازد. چهره هایی که در خفا و آشکارا نهاد میسازند، امید میدهند، برای کاهش رنج شهروند ایرانی تلاش میکنند. آنها که برای ایران متکثر و در عین حال واحد رنج میکشند. نگاهبانان استقلال و آزادی.اگر چه این سده برای دیکتاتورهای چکمه و نعلین بود اما امید که سده بعد برای شهروند آزاد، منتقد، مسئول و محق باشد.
