حکومت زن ستیز، نسهیلگر خشونت جنسی و تجاوز
جنبش می تو در سال ۲۰۰۶ میلادی شروع شد. اما در سال ۲۰۱۷ وقتی زنان هالیوود سکوت خود را در برابر آزارهای جنسی یکی از قدرتمندترین مردان هالیوود شکستند، مورد توجه قرار گرفت؛ و تبدیل به حرکتی شد که اکثر کشورهای جهان را دربرگرفت و به زنان بسیاری شهامت و جسارت دادخواهی و شکستن سکوت را داد.
اما این جنبش در ایران در آن زمان بازتاب چندانی نیافت. اکنون همزمان با آزار زنان پشت درهای استادیوم فوتبال در مشهد زنان سینماگر ایرانی هم سکوت را شکستند و لب به شکایت و حکایت رنج آزاردیدگان در صنعت سینما باز کردند.
در این بیانیه که به امضای بیش از ۳۰۰ سینماگر زن رسیده است از انواع خشونت های جنسی که به زنان سینماگر وارد میشود، نام برده شده و بر ضرورت رسیدگی به شکایات قربانیان خشونت جنسی تاکید شده است.
در ایران نیز مانند سایر نقاط جهان بدلیل فرهنگ قربانی-نکوهی، زنان قربانیِ آزار جنسی به سکوت و صبر تشویق می شوند. زنان بسیاری لب به شکایت و بازگویی رنج خود باز نمیکنند، چون «آبروی» خود را می برند و مورد توهین و سرزنش دیگران قرار می گیرند. انتشار این بیانیه اعتراض و رنج و درد زنان را منعکس می کند و دعوتی است از همه زنان که به سیستم سرکوب و تبعیض باج ندهند و صدای اعتراض خود را بلند کنند.
و در عین حال به خاموشان و تماشاگران و مسئولان خانه سینما هم هشداری میدهد که سکوت در برابر این خشونتها و باورنکردن قربانیان به معنی ایستادن در کنار آزارگران است. خانه سینما نیز در پاسخی که به این بیانیه داد نشان داد که گوش شنوایی برای شنیدن این اعتراضات نداشته و همچنان سعی در پوشاندن و خاموش کردن این صداها دارد.
بر ماست که قربانیان را به گوش جان بشنویم، به شکستن سکوت دعوت کنیم، حق آنها را داد بخواهیم و خواهان مجازات متجاوزان شویم. اما فراموش نکنیم که آنکه در مقابل ماست، حکومت زن ستیز و نظام تبعیض جنسیتی است که فرهنگ تجاوز و آزار زنان را نه تنها مانع نمیشود که تسهیل هم میکند.
ما خود را در کنار سینماگران زن و قربانیان نظام ستیز ایران می دانیم و امیدواریم که همانطور که حرکت زنان سینماگر در هالیوود این جنبش را جهانی کرد، این بیانیه زنان سینماگر ایرانی هم راهی را برای شکستن سکوت و دادن جسارت ابراز دردها و رنجهای زنان بلازده ایرانی از تبعیض جنسیتی باز کند.
