در خبرها خواندم که علیرضا منادی نماینده تبریز در مجلس شورای اسلامی گفته است: “فقر در حاشیه های تبریز بیداد میکند”
این نماینده مجلس در ادامه افزوده: “امروز برخی از مردم با قاشق روغن تهیه میکنند و نان قسطی میخرند” دقت کردید در باره کدام شهر سخن می گوید. در باره تبریز. تبزیزی که دهههاست ” شهر بدون گدا”ست. الان نمیدانم اما سالها قبل در ورودیهای شهر تبریز نوشته بودند “به شهر بدون گدا خوش آمدید” و توصیه میکردند اگر مردم گدایی را مشاهده کردند به فلان موسسه یا خیریه اطلاع دهند. و ما ایرانیان به داشتن چنین شهری همواره افتخار می کردیم. با خود می اندیشم اگر در آذربایجان و تبریز که یک استان و شهر پربارش و پرمحصول، پیشرفته، و توسعه یافته – در قیاس با سایر استانها- وضع اینچنین است، وضع مردمان سایر مناطق کشور چگونه است؟
خدا کند این فقر جانکاه که سالهاست و بتدریج در شهرها و روستاهای ایرانی گسترش یافته، کاهش یابد. نماینده تبریز در مجلس ” از سرمایه داران و متمولین این شهر خواسته به فقرا کمک کنند”، اگر چه این کار خوب است ولی ایشان نماینده مجلس است باید بداند وضع مردم -تا حدودی- با کمک خیرین درست می شود. نمایندگان مجلس باید بدانند که دهههاست کارشناسان فریاد میزنند تنها راه رونق اقتصادی، تنشزدایی با جهان بویژه جهان غرب، جذب سرمایه و سرمایهگذاری، ترمیم زیرساختهای اقتصادی، ایجاد اشتغال و در پی آن رونق اقتصادی است. تا چنین نشود فقر در آذربایجان و تبریز عزیز و همه ایران روز به روز فاجعهآمیزتر خواهد شد.
