اینکه حجاب سر دختران نیست ویا موی پسران با سایز مورد قبول حاکمیت نمیخواند و یا درس نخواندن و یا سرو صدا کردن و یا شادی و سرود و ترانه خواندن ؛ هیچکدام اجازه تعرض فیزیکی و روانی را به دانش آموزان نمیدهد ، در هر صورتی تجاوز به حقوق کودک و هر انسانی است.
خانواده ها نه تنها بصورت موردی موظف به حمایت بی قید و شرط از حقوق فرزندان اند بلکه تلاش برای تغییر قوانین موجود بنفع منافع دانش آموزان راهکار اصولی و موثرتری ست.
مدارس بایستی محلی امن و بیدغدغه توام با آرامش خیال برای دانش آموزان باشد.
این حرمت بی چون و چرای کودک نوجوان و جوانان در این جامعه است که مرتبا لگد مال میشود . جایگاه کودک و بیحقوقی مطلق او در ایران، کاملا وابسته به شرایط سیاسی واقتصادی و فرهنگی حاکم است . اینکه بزرگترها فکر کنند که کودکان مقصرند، یک تفکر عقب مانده و خطرناک است.
نظامی که میگوید علت خشکی دریاچه ارومیه بیحجابی زنهای ایران است، بیحقوقی کودکان و نوجوانان را هم توجیه کرده و خشونت راقانونی میکند در مناسبات اقتصادی هم همین است ، تو که فقیری تقصیر خودت هست، اونی که پول دارد هوشش از تو بیشتر بوده است، پس تو مقصری و باید زجر بکشی!!!
تسلیم شدن به این رویکرد( سرت را پایین بگیری تا تنبیه نشوی) قابل پذیرش نیست.
در کشورهایی که مردمش و کودکانش به شرایط بهتری از زندگی رسیده اند، سرشان را بلند کرده اند از حقوق کودک و خودشان دفاع کرده اند. با تنبیه فلان معلم یا ناظم مدرسه که کمترین تقصیر را در چنین اعمالی دارند، ریشه بیحرمتی و بیحقوقی کودکان دانش آموز از بین نخواهد رفت. سیستم آموزشی موجود با رویکرد عدم احترام به حقوق و حرمت کودک مقصران اصلی اند.
شورای بازنشستگان ایران
