در روزهای پایانی سال ۱۴۰۰ بود که ابراهیم رئیسی با حرارتی که در سخنان اش بود از لزوم ریشه کنی فقر مطلق تا پایان سال خبر داد.هنوز یک ماه از سال ۱۴۰۱ را پشت سر نگذاشته ایم که گرانی آن چنان عرصه را بر مردم تنگ کرده که داد همه درآمده است.در این میان محمد باقر قالیباف رئیس مجلس شورای اسلامی هم برای اینکه نشان دهد معیشت و سفره مردم برایش مهم است از در انتقاد وارد شد و علت گرانی های اخیر را به دولت های پیشین نسبت داد و دولت فعلی را بی نصیب از انتقاد خود نگذاشت.
صاحب نظران اقتصادی بر این باورند که در آینده ای نزدیک باید شاهد تورم سه رقمی در کشور باشیم؛ مساله ای که بیش از پیش سفره مردم را تنگ و تنگ تر می کند و بر دامنه نارضایتی ها می افزاید و هر روز در گوشه ای از کشور آن را می بینیم و گوش شنوایی برای شنیدن آن نیست.
اقتصاد علم است و با دستور و پادگانی برخورد کردن و شعارهای تند و تیز میانه ای ندارد؛ آن چنانکه در این مدت کوتاه که از عمر دولت سیزدهم می گذرد نشان داد که با هیاهو کردن و جنجال و انقلابی خواندن دولت و شعارهای تکراری نمی شود معیشت و اقتصاد یک مملکت را بهبود بخشید.
در این میان ناتوانی و ناکارآمدی خود را هم توجیه می کنند و به دیگران حوالت می دهند. اینگونه فرافکنی ها نه تتها گره هی از مشکلات اقتصادی نمی گشاید بلکه بر دامنه بحران ها می افزاید.اگر دولت های پیشین و دولت فعلی در به وجود آمدن چنین وضعیتی بنا به گفته رئیس مجلس دخیل اند پس همه مسئولان این ۴۲ سال در کدام محکمه به مردم پاسخگو خواهند بود؟
