به اغلب احتمال، برجام به خاطره ها پیوست
کمترین نشانه ای از تاثیر گزاری کلان آن حتی در افق دور دیده نمی شود. چرا؟
۱- هنگامی که واشنگتن شاهد اثر بخشی تحریم ها بر جامعه و سیاست منطقه ای جمهوری است ، چه دلیلی بر کرنش در برابر ایران است؟ آن ها بی دردسر و در قالبی جا افتاده کار خود را انجام داده و دوست و دشمن را وادار به پیوستن به آن کرده اند.
۲- ملت های منطقه در حال پیمودن مسیری هستند که زمینه تفاهم وهمزیستی مسالمت آمیز را بین آنان گام به گام مهیا می سازد. در این میان دولت های تندرو نیز منزوی شده و به گوشه رینگ سوق داده خواهند شد. دشمنان خونی قدیم حول محور مقابله دست جمعی با ایران گرد هم آمده اند و روز به روز در این گردونه هماهنگ تر و متحدتر می شوند، بی آن که نیازمند هزینه کردهای آسمانی از سوی آمریکا باشند؛
در یک کلام containment ایران در جنوب ، شرق و شمال غرب رو به تکمیل شدن است. پس چه نیازی به کوتاه آمدن و آوانس دادن به ایران است؟
۳- حتی اگر برجام هم دوباره به تایید و تصویب می رسید، با توجه به بقا و ادامه تنش و ناسازگاری بین ایران- آمریکا و ناپایداری آن، چه تضمینی برای سرمایه گزاری کلان درازمدت کلان دیگر کشورها و کمپانی های چندملیتی در ایران هست ؟
ایا جمهوری اسلامی نمی داند که باز کردن راه فروش نفتش در این روزها و چشم پوشی غرب در این باره به دلیل پر کردن خلا تحریم انرژی روسیه است؟
به هر روی، احتمال دستیابی به توافق در برجام نادر و بلکه نزدیک به ناممکن بوده و اثراتش در شکوفایی اقتصادی ایران تقریبا هیچ خواهد بود.
