بارها رابطه بین هزینه سبد معیشت و حداقل حقوق از طرف ما بیان شده و بارها حکومت سعی کرده ما را به بیراهه ۱۰ در صد و ۵۰ درصد و…. پرتاب کند و از مسیر منحرف نماید.
چرا چنین تفاوتی وجود دارد و تبدیل به یک کارزار مداوم شده؟
دلیلش منافع طبقه حاکم و کارفرمایان دولتی و خصوصی است. به همین راحتی! دولتها به بهانه کسری بودجه و کارفرمایان به دلیل بالا بودن هزینه تولید ( که هیچگاه واقعی نیست) در تلاشند که سبد معیشت ما را کوچک و حقیر کوچک کنند تا حد یک بخور و نمیر. کارگر و معلم و بازنشسته را چه به مسکن استاندارد، پوشاک مناسب، تغذیه ضروری!!! رستوران و سفر و تفریح و ده ها قلم دیگر که قابل حذف از زندگی ما نیستند ولی سبد معیشت ما کجا و این تیترها کجا؟؟
مگر بازنشسته باید هوس رستوران کند؟ مگر بازنشسته باید کنسرت و تئاتر برود؟ مگر معلم باید به مسافرت با وسایل نقلیه امن و هتل و اسکان راحت فکر هم بکند؟؟ بازنشسته باید دندان درد و بی دندانی را تحمل کند و دم نزند، سبد معیشت چه ربطی به هزینه های دندانپزشکی دارد؟؟؟
هزینه اینترنت و مهمانداری از فامیل و… که دیگر گفتن ندارد که دور از اقلام سبد معیشت اند؟؟؟؟ اگر فکر کنیم که هزینه حقوقها فقط چند درصد جزئی از بودجه عمومی و هزینه های تولید هستند، براحتی و بدرستی اعتراض میکنیم که تورم هیچ ربطی به افزایش حقوق ما ندارد و اینهانه بهانه های سوخته و بی ارزش است که دیگر نمیخواهیم بشنویم.
اما چرا حکومت سرمایه «درصد» را به هزینه سبد معیشت ترجیح میدهد؟!
چون عدد و رقم درصدها برای افکار عمومی یک عدد انتزاعی و نامحسوس ست، اقلام ضروری زندگی را نمیتوان مستقیما در آن دید. هزینه های جاری کف بازار در آن قابل لمس نیست، درمان و مسکن و هزینه های آموزش پنهانست، تفریح و مسافرت و رستوان در آن مشخص نیست. هزینه های گوشی موبایل و اینترنت قابل مشاهده نیست و ده ها نیاز زندگی امروزی را نمیتوان در آن دید. اما سبد معیشت، لیستی از اقلام و مایحتاج ضروری مطابق با استانداردهای زندگی امروز را تک به تک جلوی ما میچیند و از میانگین این اقلام ضروری حداقل دستمزد را استخراج میکند. در نتیجه میتوان بر روی تک تک این نیاز ها با کارفرما و دولت مذاکره و چانه زنی کرد. اما درصدی که بعنوان یک تک رقم کلی با محاسبات ومعیارهایی که خود دولت جدا از اراده و نظر و چانه زنی مردم انجام میدهد جلوی چشم حقوق بگیران میگذارد. در نتیجه حکومتها ترجیح میدهند با مانور روی این تک عدد انتزاعی، موقعیت دست بالا در مذاکرات مزدی و افزایش حقوق ها داشته باشند.
آنچه را که نیروی کار تولید میکند به هزار بهانه از او میدزدند و تئوریهای سراسر دروغشان را به ما تحویل میدهند و رسانه ها را به آن آلوده میکنند ولی تمومه ماجرا!!!
ما متحدانه و با عمل مشترک با سیاستهایی که زندگی و حق و حقوق ما را سرکوب میکند؛ تقابل خواهیم کرد.
صدای ما محکمتر است. ما میدانیم و شما هم میدانید!
#حقوق_سبد_معیشت_افزایش_نرخ_تورم
شورای بازنشستگان ایران
