افزایش ضرب آهنگ فتح خیابان و حاکمیت فرسوده
این تصویر هم بماند به یادگار. به تصویرهای قبلی جنبش های مدنی ایرانیان اضافه شد. علامتهای پیروزی زنان ایرانی در برابر ماشین سرکوب طراوت خاصی به مبارزه مردم ایران داده. درست مانند صدای زن سوسنگردی در اعتراضات خوزستان که به نیروی امنیتی سرکوبگر میگفت” چرا میزنی تظاهرات ما سلمیه”. صدای مقاومت مدنی در ایران، بلند است. ایران نه صحنه جنگ داخلی که صحنه مقاومت مدنی است و اگر حرکتهای جمعی هنوز نتیجه نداده نه به خاطر اینکه جنبش های مدنی ضعیف هستند به خاطر عقب ماندن احزاب و جریانهای سیاسی از مردم است. جریانهای سیاسی ناتوان از نمایندگی مطالبات مردم و تبدیل آنها به بسته های مشخصند.
مردم در برابر خشونت حاکمیت هم صبور هستند و هم از ماهیت مدنی اعتراضهای خود محافظت میکنند. در آبادان، امروز زنان دوشادوش مردان اعتراض میکنند و به نمادین ترین شکل ممکن سرکوب حاکمیت را به چالش میکشند. در برابر” سلام فرمانده ” فریاد زدند “فرمانده فرمانده شهرت زیر آوار مانده”. چقدر هوشمندانه.
مردم معترض در حال حاضر هیچ نمایندگی سیاسی نه در داخل دارند و نه خارج. نمایندگی این اعتراضها در خارج که یک شوخی بی مزه است. از زیر پتوی نرم و گرم فراخوان اعتراض دادن یا مصادره شجاعت مردم در شبکه های تلویزیونی روش نخ نما است. فرصتطلبی و موج سواری است نه کنش سیاسی. در داخل هم جریانهای سیاسی، نظاره گر اعتراضها هستند. اما خیابان مدام به رغم سبعیت حاکمیت فتح میشود.
ضرب آهنگ فتح خیابان توسط معلم، کارگر، جانبه لب رسیده، بازنشسته، کشاورز …در حال افزایش است و حاکمیت فرسوده خواهد شد. من حاکمیت را خسته و ترسو میبینم. تداوم اعتراض و فتح خیابان و حضور موثر مردم در شبکه های اجتماعی به تشدید این خستگی کمک خواهد کرد. همایش ” سلام فرمانده” نه از اقتدار که از ترس بود. در سایه تداوماعتراض، هم حاکمیت باید در برابر اراده مردم کرنش کند و هم احزاب و جریانهای سیاسی باید واقعیت جامعه اعتراضی ایران را بپذیرند. این در گرو تداوم کنشگری مردم از اقشار مختلف در همه عرصه ها از خیابان گرفته تا شبکه های اجتماعی است.
صبر و اعتراض مردم نتیجه میدهد و این حاکمیت است که در نهایت مجبور میشود به خواسته مردم تن دهد. مساله کوتاه مدت نیست، حتی سرکوب اعتراضات اخیر به معنای پایان بازی نیست. اگر سیر حوادث دو دهه گذشته را ببینیم حکمهای سنگین و سرعت ماشین سرکوب نتوانسته جامعه ایران را مرعوب کند. این نکته آنقدر مهم است که در اتاق های بسته حاکمان هم احتمالا به آن اذعان دارند. اگر هنوز دستگاه سرکوب کار میکند جامعه اعتراضی هم کار میکند. پس بازی هنوز برنده ندارد اما مردم هم بازنده نیستند.
تلگرام نویسنده
