ایستادگی بر ایران و آزادی، مجتبی نجفی

ایران را باید متحد و متکثر خواست. برای همین است بر نفی تجزیه طلبی اصرار داریم چون خون می آفریند و آتش به پا میکند. برای همین است با خوانش های فاشیستی از ملی گرایی باید مرزبندی کرد. چون همدست تجزیه طلبان هستند. به ظاهر دشمن اما برای تفرقه ملت رکاب میزنند.

فاشیست ها میخواهند ایران را حول محور شاه یا شیخ تعریف کنند اما باید ایران را حول محور شهروندان تعریف کرد. وظیفه دموکراسیخوهانی که میهن را با آزادی تعریف میکنند و بر نفی ژنهای برتر و سنت آقازادگی تاکید دارند در زمانه هجوم تمامیت خواهی دو چندان است. از سویی حاکمیّتی داریم که تکلیف خود را مشخص کرده و مردم را حذف کرده. حاصل عملکردش ترس و فقر عمومی بوده. فاشیسم هم محصول همین ترس و فقر عمومی شده است. برای همین در بخشی از اپوزیسیون جمهوری اسلامی همان یافت میشود که در خود جمهوری اسلامی است: نفی تکثر، خشونت، دفاع از تحریمهایی که مولد رنج شهروندان است. اما مساله اصلی نه اپوزیسیون جمهوری اسلامی که خود جمهوری اسلامی است جایی که حاکمیت کانون تولید تفرقه است و محصول سیاستش، شده است تقابل مردم با مردم در قالب اقلیت رانتی تمامیت خواه و اکثریت تحت ستم. این سیاستی خطرناک است که بسیاری از دشمنان ایران آنرا راه حلی برای به زمین زدن ایران میدانند. در این نقطه حساس و بحرانی است که اتفاقا باید بر فراز کلمه ایران متحد و متکثر ایستاد و با تمامیت خواهی مرزبندی کرد و از رویای ایران همبسته و متکثر دست برنداشت.