رخنه ترس به لایههای درون حکومتی وفروپاشیدگی محتوم
باور کردن نوع مناسبات مردم_حکومت در جمهوری دمکراتیک کره برای ملل دموکرات سخت است. در این جامعه ی مهندسی شده ، کیم جونگ اون، ابر انسان ، قهرمان و بتی است ماورایی و کمترین انحراف از دستورات و اندیشه های او ، به منزله ایستادن در برابر مردم و پایمال کردن اهداف والای رهبر است.
این تنها تحلیل گران دستگاه امنیت هستند که وظیفه رساندن و تفسیر داده ها و اطلاعات را دارند. زیرا ممکن است مردم از درک ژرف و واقعی دیدگاه های رهبر و هیات حاکمه عاجز باشند. کیم جونگ اون- در این سیستم ضد خدا و دین، خود خدا و دستکم نیمه خداست. در واقع مناسبات میان حکومت و مردم، شباهتی تام با قصه کتاب «قلعه حیوانات» دارد.
ولی چرا سانسور عقاید دراین کشور، حتی از دوران انگیزسیون کلیسا موحش تر است؟ چرا پیونگ یانگ کمترین جایی برای پژوهش و اندیشه باقی نمی گذارد؟!
به گمانم سیستم هایی همچون کره شمالی که با تکیه بر میلیشیا(شبه نظامیان) و پیکر بندی امنیتی، قصد تداوم حکومت با شیوه سرکوب را داشته و هرگونه دگراندیشی را خفه می کنند؛ یا به عبارتی بر پایه ی «ترس» و «ترس آفرینی» بنا شده اند، بی گمان از خود «می ترسند»، نه از مردم.
دهه ها پیش پژوهشی کوتاه درباره ی شیوه و ابعاد سانسور در کشورهای اتحاد جماهیر شوروی سوسیالیستی و اقمارش انجام دادم. این پژوهش در پایان به این نتیجه رسید که بیشترین و شاید “تنها” دلیل این دولت ها در ایجاد سانسور جامع و فراگیر، ترس از خود و ناتوانی اشان در مدیریت بود. دیدیم که سرانجام نیز این دولتها به جز کوبا همگی فروپاشیدند.
بر این اساس برایم همچونآفتاب روشن است که طی سال های نزدیک پیش رو، بیشتر نظام های حاکم معدود و انگشت شمار جهان، همچون جمهوری دموکراتیک کره، کوبا، اریتره، بلاروس، زیمباوه، ونزوئلا، ترکمنستان، روسیه، سوریه و دیگر حکومت های «بیدار نشده» ، «خفته» و در «لاک خود» فرو رفته سقوط خواهند کرد. به یک دلیل: ترس پخش شده در میان شهروندان توسط دستگاه امنیتی، به لایه های درون حکومتی رخنه کرده و موجبات از هم پاشیدگی محتوم آنها خواهد شد.
@karimipour_k
