پیام خشم حاکمیّت به مردم: درمانده شده ام، مجتبی نجفی

این ماشین نماد حکومت تخریبگری است که شهروندش را نادیده میگیرد و این خانم هم نماد مردم بی پناه در برابر استبداد دینی است. مساله اصلی نه مخالفت با گشت ارشاد که مخالفت با تفکری است که سوخت رسان این ماشین شده. حتی مساله بی حجابی یا با حجابی، دینداری یا بی دینی نیست، مساله اصلی تقابل زور و آزادی است.

استبداد دینی به مثابه ماشین تخریبگر، شهروند ایرانی را آزار سیستماتیک میدهد. مساله فقط حق پوشیدن لباس نیست مساله اصلی این است که حق شهروند بودن از ایرانی سلب شده. پشت نظام هایی که بر اساس تبعیض سازمان یافته اند، فرهنگ تنوّع ستیزی و دیگر ستیزی است. مشکل جمهوری اسلامی فقط با بی حجابها یا به قول خودشان بدحجابها نیست بلکه با هر جمعیت و ماهیّت متفاوت تری از خودشان است؛ برای همین حتی سامان جمعیتهای مذهبی که متفاوت از تفکر تمامیت خواه و تبعیض آمیز ولایت فقیه میاندیشند را از هم می پاشاند. هر جا که اندکی بوی تفاوت و اجتماع به مشام جمهوری اسلامی برسد شامّه اش تیز میشود و میل به سرکوبش افزون.

سالیان درازی است که بسیاری از زنان ایرانی لباسهایی متفاوت از لباسهای درخواستی نظام سیاسی حاضر می پوشند. اینجا فقط مساله پوشش نیست، خشم مقامات جمهوری اسلامی از شکست سیاست یکسان سازی است که نشانه های هزیمتش از همان سالهای هفتاد مشخص بود. برای همین جمهوری اسلامی خشمگین و عصبانی مادر دختر مریض را زیر میگیرد تا این پیام را به مردم برساند از اینکه مانند من نیستید، از اینکه مانند من لباس نمی پوشید، از اینکه به رغم بلندگوهای اذان از مسجدهای حکومتی شهر به من توجه نمیکنید درمانده ام. پس اصرار بر سیاست شکست خورده حجاب اجباری نشانه ای از یک بیمار روانی شکسته و در هم بر هم است که اطاعت پذیری خواست، اکثریت مردم جوابش را ندادند و امروز بسیاری محجبه ها و دیندارها هم با مخالفت با حجاب اجباری اعلام میکنند ما مانند جمهوری اسلامی نیستیم و نمیخواهیم باشیم.