ما در این چند سال اخیر اعتراضات مختلف سیاسي و اجتماعی را در سطوح مختلف در کف خیابان های ایران نظاره گر بودیم. بنظر میرسد، بخش های قابل توجهی از جمعیت ایرانیان عمدتا نسل های دهه شصتی و هفتادی و هشتادی
نگاهی اجتماعی تر نسبت به اعتراضات پیدا کرده اند
اعتراضات دانشجویان، معلمان، کامیونداران، مالباختگان، بازنشستگان، زنان، اتنیک ها، کارگران، جوانان، طرفداران محیط زیست و گروه های مختلف اجتماعی نیاز به یک هم افزایی جدی دارد.این هم افزایی در عرصه های اعتراضی مدنی و اجتماعی راحت تر است، در خارج از کشور میتوان، با نشکیل اتاق فکر هایی در بمنظور تقویت پتانسیل های گروه های مدنی و معیشتي و مستقل در داخل کشور پرداخت. هدف، پیوند وسیع با یکدیگر برای ایجاد اهرم فشار بالای سر رژیم اخوندي بردی کذار به دمکراسی پایدار مبتنی بر حقوق بشر است.
این راه چگونه شدني است؟
استفاده از اتاق فکر؛
استفاده از ابزار رسانه های اجتماعی و ماهواره ای؛
استفاده از پتاسنیل های هسته سازی در استان ها؛
و نفوذ به دل اعتراضات گروه هایی که در این چند ماه توانسته اند برای جمهوری اسلامی دردسر هایی ایجاد کنند.
این دردسرهای جدا جدا اگر تبدیل به سطوحی از دردسر های همسان و خشونت پرهیز و ضمنا شبکه ای شود کار جمهوری اسلامی سخت خواهد شد
در حال حاضر داشتن یک شبکه قوی ماهواره ای و زنجیره هایی از صفحات اجتماعی بمنظور انگیختن مردم لازم است
ما باید نقطه به نقطه در شهرهای ایران اعتراضات چند وجهی بستر سازی کنیم. این اعتراضات نباید در مراحل اول بطور مصنوعی سیاسی شود. و باید ماهیت اجتماعی خود را حفظ کند نا بطور طبیعی وارد مرحله هم افزایی و اتصال شود. هدف بسترسازی و توانمند کردن این شبکه ها ود خود اعنراضات جنبشهای اجتماعی پدر یک کلیتی ‘مردم’ ایران این قدرت را داشته باشند که برای مدتی بصورت دقیق اعتراضات جدا جدای خود را در کنار هم تداوم بخشند.
سید آرکو حسینی
۲۸ مرداد ۱۴۰۱
کانال سکولاردمکراسی
