یکی از علاقه های وافر و اولویت های لازم شمرده شده برای همه رئیس جمهورهایی که در دهه های بعد از انقلاب دیده می شود حضور هر ساله در مجمع سالانه سازمان ملل است.
بجز یک بار که طرح “گفتگوی تمدن ها” ی آقای خاتمی از این تریبون مورد توجه جامعه بین الملل قرار گرفت، دستاوردی برای این سفرها نمی توان نشان کرد.
عموما رئیس جمهور می رود و جملات کلیشه ای کم و بیش یکنواختی را که در طی این سالیان چندان تغییر محتوایی در آنها دیده نمی شود، از رو برای حاضرانی که چندان توجهی هم نمی کنند خوانده می شود. بعد چند دیدار بی خاصیت با این رئیس و آن وزیر و نخست وزیر انجام داده و با دیدار ایرانیان ساکن آمریکا که گزینش شده هستند و نیز انجام یکی دو مصاحبه با رسانه های غربی، این سفر پر هزینه به پایان می رسد.
البته گاهی حاشیه ها بر متن همین سفرهای بی ثمر غلبه می کنند و مانند سخنرانی احمدی نژاد برای سالن خالی و یا رفتن خاتمی به دستشویی برای پرهیز از رو در رو شدن با رئیس جمهور آمریکا و یا تعداد بسیار زیاد همراهان در سفر دیگری از همان احمدی نژاد، مدتها باعث تمسخر و مجادله های بی سرانجام می شوند.
معلوم نیست وقتی رئیس جمهوری اسلامی قرار است هر ساله برود و در آنجا بر مواضعی پافشاری کند که نه مورد علاقه و توجه مخاطبینش هست و نه کسی آنها را جدی می گیرد، چرا همچنان آنها را تکرار می کند!
معلوم نیست وقتی جمهوری اسلامی قطعنامه های همان سازمانی را که برای رفتن به سالن سخنرانی هایش چنین پر اشتهاست کاغذپاره می خواند و یا دیکته شده استکبار جهانی قلمداد می نماید، به چه منظور با بر فرش آن می گذارد و حلقومش را برای سخنرانی های تکراری در آنجا خسته می کند!
معلوم نیست اگر با نظام بین الملل سر جنگ دارد و آن را نظام سلطه می نامد و می خواند، چگونه از همان نظام درخواست ویزا می کند و پس از دریافت ویزاهایی که گاهی با اکراه و تحقیر هم صادر می شوند، به جایگاهی وارد می شود که اصولا آن را فاقد صلاحیت و تاثیر برای حل مشکلات بین المللی می داند.
کاش لااقل وقتی هواپیمای رئیس جمهور می خواهد در فرودگاه نیویورک به زمین بنشیند، ایشان از پنجره نگاهی به عظمت فرودگاه “جان اف کندی” بیاندازد و حجم ترافیک هوایی در آن فرودگاه را تماشا کند که هواپیماهای غول پیکر در صفی تمام نشدنی از یک سو در حال فرود هستند و از دیگر سو در حال اوج گرفتن و همین یک قلم سرویس و خدمات تکنولوژیکی را با آنچه ما در کشور داریم مقایسه کند و نیز نگاهی به همان هواپیمایی که بر آن سوار است بیاندازد و با ارزیابی جایگاه دقیق ما در علم و صنعت و تجارت، ببیند چه سخنی فراتر از سخن های تکراری که او و اسلافش هر ساله در آنجا گفته اند دارد که بگوید!
