مشروح گزارش تحلیلی فارین پالیسی با ترجمه داوطلب: https://davtalab.org/2022/2205/
کارگران تاکنون نقش مهمی در اعتراضات داشتهاند و از نقش خود در اقتصاد برای ابراز همبستگی با معترضین و اعمال فشار بر مقامات استفاده کردهاند. در کنار وکلا و پزشکان که در تهران و شهرهای بزرگ دست به تظاهرات زدهاند، گروههای مختلفی از کارگران صنعتی و حمل و نقل و همچنین معلمان نیز اعتراضاتی را سازماندهی کردهاند.
در شبکههای اجتماعی نیز، هشتگ «اعتصابات عمومی» از ابتدای اعتراضها رو به افزایش است. حامیان تظاهرات و رسانههای آنان ، از اعتصابهای بازار که توسط مغازهداران در چندین شهر در هفتههای اول جنبش برگزار شد، استقبال کردند.
گزارشهایی از اعتصابات نفتی در شهرستان کنگان، بوشهر و آبادان منتشر شد و زمانی که شورای هماهنگی تشکلهای صنفی معلمان ایران فراخوان اعتصاب سراسری ۲۳ اکتبر تا ۲۴ اکتبر (۱۲ و ۱۳مهر) را اعلام کرد، انتظارات افزایش یافت.
با این حال، این اعتصابات به اندازهای بزرگ نبود که بتواند بر تولید کالا یا ارائه خدمات تأثیر بگذارد؛ برخی بر این باورند که جلوگیری از آسیب اموال، عمدهترین دلیل بازاریان برای بستن مغازههایشان بود. در عین حال اعتصابات نفتی نیز به جیبهای کوچک کارگران قراردادی پیش از شروع کار و وقت ناهار محدود شد و اعتصاب معلمان نیز در چند شهر کردستان، خلاصه شد و اعتصاب عمومی مورد انتظار هنوز محقق نشده است.
در کنار تاسیس صندوق اعتصاب، یک رویکرد بهتر این است که ایرانیان مقیم خارج از کشور به صورت حواله برای خانواده و دوستان در ایران پول ارسال کنند. این امر به بسیاری از کارگران ابزاری برای شرکت در اعتصابات میدهد و به آنها کمک میکند تا بر ترسهای مرتبط با از دست دادن شغل و درآمد غلبه کنند.
تحقیقات نشان میدهد که انتقال بی قید و شرط حواله با مشارکت سیاسی بیشتر ارتباط دارد.
افزایش انتقال حواله به احیای ظرفیت بسیج کارگران ایرانی کمک میکند، اما تصمیمگیری در مورد آمادگی برای پیوستن به اعتصابات را با توجه به خطرات ذاتی به افراد واگذار میکند.
مشروح گزارش تحلیلی فارین پالیسی با ترجمه داوطلب:
کانال دواطلب
