گزارش ارسالی از تجمع اعتراضی ۲۱ آبان‌ماه دانشگاه تهران

هنوز هم کلاسی‌های ما، دانشجویان دانشگاه تهران در زندان هستند و بسیاری دیگر تعلیق و عده‌ای را از خوابگاه محروم ساخته‌اند. امروز در اعتراض به ظلمی که هر روز بر ما تحمیل می‌شود، جمع شده بودیم.

اما آنچه رخداد را روایت می‌کنیم:

قرار ساعت دوازده و نیم بود‌. از همان ابتدا با رژه نیروهای حراست، اجازه‌ی شکل‌گیری هسته‌ی اولیه داده نمی‌شد. هراس اما در رفتار نیروهای حراست عیان بود. هراسی که آن را پشت فریادها و عربده‌هایشان که سرشار از توهین و تهدید بود، بر سر دانشجویان پنهان می‌کردند. هراسی که مدام از سرکوب جمعیت دانشجویان حتی جمع های کوچک مایه می‌گرفت. این‌گونه بگوییم، در دانشگاه تهران آنچه هست بی‌شباهت با حکومت نظامی نیست. حراست دانشگاه بی‌هیچ توجهی به حقوق دانشجویان و آگاهی به حدود خود، به تهدید و ارعاب دانشجویان اقدام می‌کند. این تجاوز از حدود خود تا به آنجا رسیده که در کلام بی هیچ شرم و پوششی، دانشجویان تهدید و از حقوق بدیهی خود محروم می‌شوند. این بی‌شرمی در این کلام بدین گونه نمایان است : “هر گونه تجمعی چه قانونی چه غیر قانونی ممنوع است، شما هیچ حق قانونی ندارید” و “کارت‌های شما ضبط می‌شود” و “شناسایی می‌شوید”  “من شا×یدم تو حق قانونی شما، برید سر کلاستون” و این در حالیست که غیر دانشجویان، آزادانه در دانشگاه تجمع می‌کنند، برای ما خط و نشان می‌کشند و علیه دانشجویان جولان می‌دهند. این اعمال خشونت‌آلود و تنش‌زا آشکارا علیه نص صریح قانون است. مسئولین دانشگاه و روسای امر باید بدانند که ما به حقوق خود آگاه‌ایم و بر خلف وعده‌های شما چشم‌پوشی نخواهیم کرد.

دیگر سخن رو به تمامی دانشجویان دانشگاه تهران است:

اگر کمیت و حضور تجمع‌های پیشین را حفظ کنیم توان سرکوب آن چنان که حالا در حال شکل گیری‌ست، از بین خواهد رفت. صد نفر از کادر حراست در مقابل جمعیت هزار نفری‌مان همچون هفته‌های گذشته، چه حرفی برای گفتن دارد؟ حراست دانشگاه از شدت ترس و ندانم‌کاری، قادر به کنترل رفتار و گفتار خود نیست. این سرکوب را باید در نطفه خفه کرد. اگر همدل باشیم باز هم می‌توانیم.

جمعی از دانشجویان پردیس مرکزی دانشگاه تهران

۲۱ آبان ۱۴۰۱