دستاوردهای مهم: انقلاب فرهنگی، همبستگی ملی، جهش راهبردی
جنبش«زن، زندگی، آزادی» در این سه ماه بزرگترین «مانور ملی مخالفان حکومت» و به عبارتی بزرگترین تجلی «چالش گرایشات مدرن جامعه با اقتدارگرایی سنتی» بوده است.
این جنبش عمومی تا کنون سه دستاورد مهم داشته است: یک انقلاب فرهنگی، بزرگترین همبستگی ملی، یک خیز و جهش راهبردی…
ما احتمالا شاهد «حرکت موازی» اعتراضات (نه فقط خیابانی، در دانشگاهها، مناطق اتنیکی مثل بلوچستان و کردستان، کلان شهر تهران و…) و اعتصابات و اعتراضات «مطالبهمحور» خواهیم بود.
در این جنبش دو طرف بیشترین نیروهایشان را به صحنه آوردند ولی زورشان به هم نرسید. مسابقه ادامه دارد. ویدئوهای عزاداری خانواده زنده یاد علی روزبهانی بر مزار او نمونهای از اتفاق عمیق سیاسی و فرهنگیای است که در ایران افتاده است: یک پدر کاملا مذهبی سنتی که با ادبیات مذهبی و پهلوانی ایرانی با حاضران حرف میزند، یک دحتر چادری که چادرش را به اعتراض از سوء استفاده ابزاری حکومت از دین کنار میگذارد، یک دختر مانتویی که روسریاش را برداشته و یک برادر داغدیده و انگیزهدار که مردم را به ایستادگی دعوت میکند.
وقتی مجید رضا رهنورد میگوید «برای من شادی کنید، عزاداری نکنید!» نیز جلوهای از همین انقلاب فرهنگی و نگاه زندگیمحور و شادانه به جهان و زیست انسانی است.
اگر به سرکوبها و کشتارها هم «روندی» نگاه کنیم، میبینیم دیکتاتوری در ایران عقب رانده شده و جامعه مدنی ایران پیشرفت کرده تا آنجا که تن حکومت باید برای هر اعدام بلرزد و برای هر مرگی یک روایت دروغ بسازد، در حالی که در دهههای قبل…
اما همین که پرده آخر به وقوع نپیوسته نشان از آن دارد که کار ما با دیکتاتوری دینی بسیار سخت و زمانبر است.
دوباره دارد اعتصابات «مطالبهمحور» آغاز میشود؛ هم از زاویه مکمل اعتراضات و هم از زاویه ناامیدی از به سرانجام رسیدن کوتاه مدت اعتراضات سیاسی.
یک سری پروبلماتیک و مسائل راهبردی جدیدی هم آرام آرام در وجدان جمعی و افکار عمومی(نه صرفا نخبگان) شکل گرفته مثل «بحث خشونت» و «مبحث دفاع مشروع»، بحث «رهبری»، «نسبت جنبش با دول خارجی» و… که به نظر میرسد در اذهان عمومی به تدریج به جمعبندی و نقاط مشترک زیادی منجر شود.
گفتگوی رضا علیجانی با بیبیسی
https://t.me/rezaalijani41
