آگاهی جمعی و توانایی واکنش مناسب جمعی در مقیاس کلان و برای مدت طولانی میتواند یکی از مهمترین تفاوتهای جنبش اخیر با دیگر جنبشها باشد.
جنبشها به صورت خطی و ثابت حرکت نمیکنند؛ گاهی کندتر و گاهی تندتر به پیش میروند و هنگامی که به نظر میرسد عقبنشینی کردهاند ممکن است سهمگینتر از گذشته به حقطلبی دامن بزنند؛ 👈به شرط آن که بتوانند پیامدهای روانی پس از فاجعه سرکوب و خشونت لجامگسیخته را در مقیاس اجتماعی کنترل کنند تا الگوهای ترومای پیشین اجتماعی را فعال نکند. تلاش برای کنترل پیامدهای روانی پس از فاجعه، از مباحث تابآوری است که روانشناسان و پژوهشگران روانشناسی اجتماعی این روزها الگوهای رفتاری جمعی بسیاری را با آن منطبق میبینند. رفتارهای همدلانه جمعی و استفاده از ابزارهای هنری برای تابآوری جمعی با وجود خطرات اولین بار است که در جنبشهای اخیر در مقیاس کلان دیده میشود.
با گشتی در شبکههای مجازی میتوان به روشنی دید که به باور پژوهشگران روانشناسی و به ویژه تروما-درمانگرانی که شرایط کنونی را مورد مطالعه قرار دادهاند، یکی از مهمترین تفاوتهای خیزشهای اخیر با خیزشهای گذشته، تلاش منسجم برای ابراز همدلی، و اجرای نقشهای تابآوری جمعی از راه اطلاعرسانی و آگاهی محوری را یکی از مهمترین تفاوتهای خیزش اخیر با خیزشها و جنبشهای پیش از این میدانند.
جنبشهای مدنی و صنفی که در این فضا شاهد رفتارها و مصداقهای تابآوری جمعی هستند نیز برخی از این شیوهها را در گروه خود به اجرا میگذارند و آثار چنین همدلی با وجود خطرات، در بسیاری از رفتارهای مطالبهگر جمعی پیداست.
با تکیه بر همدلیهای تازهای که در اثر آگاهی در گروههای صنفی ایجاد شده است، میتوان پیشبینی کرد که بسیاری از گروههای صنفی با تکیه بر خودآگاهی نسبت به منابع درونگروهی تازه ایجاد شده، بتوانند به سرعت در صدد گفتگو، همپوشانی نقصها با تواناییها، تقسیم کار و رفع برخی از مشکلات درونسازمانی برآیند که دههها توان گفتگو و حل و فصل آن را در خود نمیدیدند.
آگاهی از پتانسیلها و داشتههای درونسازمانی و توانایی دسترسی به شیوهها و راهکارهایی تازه 👈به گردش بهینه انرژی در گروهها کمک خواهد کرد و تاثیر آن در آیندهای نزدیک در جنبشهای کوچک محلی مدنی و صنفی قابل مشاهده خواهد بود.
کانال داوطلب
