روز جهانی زن را به تمام زنان دنیا بهخصوص زنان شجاع ایران تبریک میگم. بی مناسبت نیست که این روز را در ایران با نام مهسا نیکا، سارینا، ندا، حدیث و تمام زنانی که از گذشته تا به امروز جانشان را بر سر طبیعی ترین و مسلم ترین حقوق انسانی خود گذاشتند، مزین کنیم.
بی تردید دستیابی کامل به برابری و زیستن بدون اهرمهای فشار و استیلای قوانین جنسیت زده ی مردانه خواست تمامی ما زنان در اقصا نقاط جهان است . من بعنوان یک زن و یک شهروند نامرئی در ایران سوالم از مجامع بین المللی یونیسف، یونسکو و سایر نهادهای سیاسی که تلاش دارند این روز را با زیباترین ادبیات، به زنان جهان تبریک بگویند! این است که بجز لفاظی کردن برای زنان و دختران نوجوان تحت ستم دنیا دیگر چه کردید؟ برای زنان افغانستانی گرفتار در دست طالبان، برای زنان و کودکان جنگ زده ی سوری گرفتار در دست حکومت بشار اسد، برای دختران نیجری گرفتار در دست گروه تروریستی بوکو حرام و برای دانش آموزان بیگناه ایرانی که بیش از 3 ماه با گاز شیمیایی روانه ی بیمارستانها شده اند و معلوم نیست در دراز مدت چه اثرات مخربی بر سلامتیشان در پی داشته باشد.
تاسف بار است در حالی که زنان ایرانی بخاطر حقوق از دست رفته شان فریاد زن، زندگی، آزادی سر میدهند و هزینه ی دادخواهی شان را با کتک و حبس و خونشان میدهند خانم سفیر سوئیس با حجاب کامل به دست بوسی آقایان شرفیاب میشوند! و دهان کجی جانانه ایی به خیزش انقلابی زنان ایران میکنند. ما زنان ایران بطور خاص و مردم ایران در کل هیچ پیام تبریک و یا حمایت آبکی از سوی شما را نمیخواهیم. فقط لطفا” بخاطر دستیابی به منافع مشترک، چوب لای چرخ روند خیزش زنان و همچنین مردانی که به حمایت از زنان، مادران، و خواهران خود برخواستند نگذارید. تا رسیدن به حقوق مدنی، برابری و رفع کامل تبعیض های جنسیتی راه را ادامه خواهیم داد. زن، زندگی، آزادگی
