از کجا بدانیم سازمانمان تاب میآورد؟
عوامل فراگیر و شاخصهایی که میتوان برای سنجش سطح تابآوری یک سازمان در شرایط بسته شدن فضای مدنی مورد ارزیابی قرار داد، شامل شش عامل اصلی است که در مواجهه با تغییرات فضای مدنی به تابآوری سازمانی کمک میکند. این عوامل عبارتند از:
آگاهی موقعیتی: تفکر سیستمی
سازمانها از نظر درونی سیستمهای پیچیدهای هستند. آنها به طور همزمان در سیستمهای اجتماعی بزرگتری قرار دارند و حفظ آگاهی درباره بازیگران و محرکها و استفاده از این آگاهی برای اطلاعرسانی به ذینفعان درباره تصمیمگیریها، این امکان را به سازمانها میدهد که به تهدیدها رسیدگی کرده و از فرصتها بهره ببرند.
خصلت تابآوری:پذیرفتن عدم قطعیت
تابآوری مجموعهای از مهارتهاست. یک فرآیند اختصاصی و از همه مهمتر ذهنیتی است که به سازمان این امکان را میدهد تا بیثباتی و عدم قطعیت در امور مختلف را بپذیرد و تاب آورد و از شکستها بهبودی یابد.
ظرفیت سازگاری: آماده شدن برای ناشناختهها
توانایی برای اقدام کردن در پیشبینی یا پاسخ به تهدیدها، آسیبپذیریها یا فرصتها در فضای مدنی در حال تغییر، برای تابآوری سازمانی ضروری است. این ظرفیت سازگاری با پرروش نوآوری،خلاقیت، رهبری قوی، ارتباطات شفاف، روابط کاری مثبت و بینش سازمانی مشترک ایجاد میشود.
ایجاد ارتباط منسجم با بدنه:
سازمانهای قوی در درون بخش و در میان بخشها به طور هدفمند و کنشگرانه و به صورت درونی با ذینفعان و بدنه خود در ارتباط هستند. این امر به آنها امکان میدهد تا تغییرات را غیرمنفعلانه مدیریت کرده و مسیرهای ارتباطی را برای اطلاعرسانی درباره تصمیمگیریها و افزایش آمادگی ایجاد کنند.
مشروعیت: شفافیت همهجانبه و نقش آفرینی ذینفعان
برای اطمینان از پیشتیانی عمومی داخلی و بینالمللی جهت متحمل شدن تغییرات ناگهانی یا ادامهدار فضای مدنی، به مشروعیت نیاز است. فرهنگ و فرآیندهای اطمینان حاصل کردن از شفافیت و پاسخگویی به ذینفعان از عناصر ضروری ایجاد ارتباط و اعتماد است که مشروعیت یک سازمان را در فضای مدنی مستحکم میکند.
روایتگری: قدرت برقراری ارتباط هدفمند
قدرت برقراری ارتباط هدفمند برای پیوند بهتر با مردم و دیگر ذینفعان در فضای مدنی ضروری است. سروکار داشتن با روایات مردمی نیازمند شکلی از کنجکاوی است تا کنکاش شود که چگونه دیگران مسائل و سیاستهای پیچیده را معنا میکنند.
