این دشمنان مردم از دل همین جامعه بیرون آمده اند !
“تأمین جانی از جامعه رخت بربست و امنیت مالی، سکه بیرونقی شد. مغولان برای چپاول اندوختههای جامعه، از هیچ کاری رویگردان نشدند… تار و پود قشرهای جامعه در شهرها از هم گسست. حرفهها و پیشهها رونق خود را از دست دادند و صاحبان حِرَف از شهر و دیار خود آواره شدند. اینجا و آنجا مردمانی گرد آمدند و نهضتی را علیه مغولان راه انداختند لیکن به شدت سرکوب شدند. یأس و ناامیدی جامعه را فراگرفت.
روزگاری که اقتضای آن چنین است که همه منفعت خود را بجویند و فقط در پی آن باشند تا خود از معرکه بگریزند و هرگونه عملی که به سلامت جانشان منجر شود انجام دهند؛ اگرچه این اقدام به زیان دیگر افراد پیرامونشان باشد آنجا که روی مینهی، به هر گامی که میروی، ناکامی ای خواهد بود و به هر قدمی که بگذاری، نادمی روی خواهد نمود. هیچ منزل قطع نکنی، که صد مشکل نبینی و به هر جهت که روی نهی، گذر بر حد شمشیر است.” یسوی
نوشته ای به یادگار مانده از یک دوره تلخ و سیاه تاریخ. سرزمینی بنام ایران که مورد هجوم قوم مغول قرار گرفت .نابکارانی که بقول یک جان بدر برده بخارائی، در مورد حمله مغول گفت” آمدند و کندند و سوختند و کشتند و بردند و رفتند.”
اما دریغ و درد که باردیگر همان تاریخ در سیمای بسیار تلخ تراز آن در سیمای خمینی و حمله او به این سرزمین تکرار می گردد.تلخ تر !چرا که آنچه خمینی و جانشین او با مردمان این سرزمین، با تاریخ، تمدن، بنیان های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و اخلاقی این جامعه آن کردند! که مغول نکرد.
از ملتی که موریانه ای بنام جمهوری اسلامی از درون با سلاح زنگار بسته تحجر دینی بنیان های تازه پا گرفته اقتصادی ،اجتماعی و فرهنگی آنها را مورد هجوم قرار داد. از درون خراشید هنوز در کار خراشیدن آن است.
با خودی و ناخودی کردن ملت گسست در بین مردم ایجاد کرد.خدا را از عرش بر زمین کشید جامه ولایت فقیه بر او پوشاند با مردم آن کرد و می کند که چنگیز نکرد .
از کودکان دهساله تا نوجوانان و جوانان ،میانسالان و پیران کسی از تیغ غدار این خون ریز نشسته بر مسند ولایت کسی در امان نماد.
متحجر مردی برآمده از قعر تاریخ که هیچ احساسی به این ملت نداشت و خدعه می کرد!
برای اجرای یاسای چنگیزی خود.که تبدیل ملت به امت اسلامی و بر قراری حکومت ولایت فقیهی بود. خودی های عقب مانده و فرصت طلب ،نان به نرخ روز خور را حاکم بر جان ومال مردم کرد و بدتر از مغولان شمشیر بر آزادگان کشید.”روسپی نا مردمان را بر راس کار ها نهاد وگرم رو آزادگان را در بند کرد.”
تلخ است اما واقعی است .در چهار دهه حکومت مهاجمان بر آمده از دل قرون وسطا به این سرزمین .چنان فجایعی صورت گرفته که قابل مقایسه با هیچ دوره ای نیست. اینهم فقر ،فساد ، دزدی،جنایت ؟ بی بها شدن علم ! حاکمیت جهل !ارجمند شدن دیوان ، رواج خرافه ،تحقیر هنر، کرامت یافتن ابتذال، یکه تازی لشکریان در سیمای سپاه ،بسیج ،نیرو های هار شده سرکوب که زیباترین فرزندان این سرزمین را به وحشیانه ترین صورت قتل عام کرده و می کنند. در شکنجه گاه ها و بیداد گاه ها ئی که با قاضیان خود فروخته که دستشان تا آرنج در خون مردم است روزانه صد ها حکم نا صواب در حق معترضان و آزادی خواهان صادر می شود.
تلخ است تلخی زندگی در سایه حاکمی خودشیفته ،بی مسئولیت و متوهم.که به چیزی جز منافع خود و تداوم حکومت خویش در سیمای فرزند مستبد تر از خود بهربها نمی اندیشد.
در هیچ دوره از تاریخ ایران ،مردم این همه بی بها ،سرگشته ،مبهوت ،سرکوب شده! ایمان و اعتماد از کف داده! گرفتار در روزمرگی که با هراس از آینده بدور خود می چرخند! با خشم دندان بر جگر می نهند ،دست بر دست می سایند وبا حسرت بر دوران گذشته خود می نگرند وجود نداشته است.
مردمی که روزانه هزار بار لعنت بر خود می فرستند که چرا انقلاب کردند . با دایناسور های تاریخ عهد مودت بستند.هر آن چه به قیمت سال ها تلاش بدست آمده بود بدست خود ویران کردند .سیمای تازه عادت کرده خود به نظم و انضباط جهان معاصر و ظاهر شدن در چهره کشوری متمدن و منطبق با معیار های قرن بیستم را پس زدند .از روشنفکران حزبی تا منفرد گرفتار در چنگ ایدئولوژی که چیزی جز مبارزه با امریکا نمی دانست و هر عقب مانده در ظاهر ضد امریکائی رابر حکومت شاه برتر می دانست بر سرنوشت خود حاکم ساختند.
اما هستند احزاب ،سازمان ها و کسانی که هنوز بعد چهار دهه با تمام فریاد وا مصیبتا کشیدن از حکومت اسلامی زمانی که سخن از مبارزه با امریکا می آید باز در همان جبهه قبلی خود می روند وزیر علم حکومت سینه می زنند.همه ما نسلی که از خمینی حمایت کردیم و بدنبال کسی افتادیم که فکری جز بازگشت به هزار و چهار صد سال قبل نداشت.”اقتصاد را مال خر می دانست و دانشگاه هارا مایه فساد.”در این خود کشی تاریخی مقصریم.
تاریخی تلخ که ماحصل آن برای بسیارانی از مردم آرزوی بازگشت به گذشته است . برای نسلی تازه آرزو به زندگی در سیمای مدرن که شعارشان “زن ،زندگی ،آزادیست .”
چرا که از این انقلاب و حکومت بر آمده از آن جز سرکوب ،فساد،تحجر، درروئی ،تشتت در افکار مردم، فضائی بس خفقان آور،بی نشاط ،دل بهم زن که حکومتیان خود را حاکم بر جان و مال مردم می دانند!چیزی ندیده اند .حکومتی جبار که حتی از کشتن کودک ده ساله نیز ابائی ندارد. حال مردم بوضوح میبینند که چگونه دنیای واقعی ساخته شده به قیمت سال ها مرارت را به قیمت بهشت موهوم وعده داده شده در حکومت اسلامی و عدل علی که هرگز وجود نداشت به بهای گزاف از دست داده اند.
تلخ است !قبول این که مغولان آمدند و رفتند! اما این دشمنان مردم که دردا و دریغا از دل همین جامعه بیرون آمده اند ! “آمدند و کندند و سوختند و کشتند و می کشند و می برند .اما هنوز نرفته اند”
اگر یاسوی” زنده میشد. اگر قلمش را توان نوشتن این همه فجایع بود ؟چه می نوشت ؟ جز این که چون بیهقی قلم بر کاغذ بگریاند همراه با آهی تلخ از درون چون من.
