مارکس در رسالهای علیه اعدام مینویسد: «آیا این دغلکاری نیست که به جای فرد با انگیزههای واقعیاش، به جای محیط و شرایط اجتماعی گوناگونی که فرد را تحت فشار میگذارند، انتزاعی از “اراده آزاد” را– یعنی یکی از میان چندین خصوصیات یک انسان را به جای خود انسان، قرار دهیم! این تئوری با تلقی مجازات به مثابه نتیجه اراده خود مجرم، چیزی جز بیان متافیزیکی “قانون قصاص” قدیمی نیست، چشم در مقابل چشم. دندان در مقابل دندان. خون در مقابل خون. صاف و پوستکنده آنکه، مجازات چیزی نیست جز وسیلهای که جامعه با آن در قبال تخطی و تخلف از شروط حیاتی خود، صرفنظر از صفات این شرط و شروط، از خود دفاع میکند. اما، این چه نوع جامعهای است که وسیلهای بهتر از جلاد برای دفاع از خود نمیشناسد و وحشیگری خود را […] به مثابه قانونی ابدی جار میزند؟»
سریال پوست شیر، که در میان سریالهای منتشرشده در شبکهی نمایش خانگی یکی از سریالهای پرطرفدار است در سه اپیزود و بیست و چهار قسمت ماجرای ربوده شدن، تجاوز گروهی و قتل دختری را توسط مجرمی بیمار روایت میکند که قصد انتقامگیری از پدر دختر را بابت اختلافی قدیمی دارد. در این سریال بیننده قدم به قدم همراه با جریان روایی سریال چنان خشمگین و پر از نفرت میشود که نه تنها همراه با نعیم-پدر (هادی حجازیفر) و افسر پرونده (شهاب حسینی) با اشتیاق منتظر است که وقتی منصور قاتل (مجتبی پیرزاده) را «با دستبند و پابند» بالا میکشند «دست و پا زدن» و «جون دادن» او را یک دل سیر تماشا کند و برای رسیدن به این مراسم باشکوه با حضور جلاد ابایی ندارد که شکنجه و قتل فجیع نریمان-همدست قاتل (کامران تفتی) را هم با لذت نگاه کند.
جمهوری اعدامی اسلامی دقیقا ساز و کار حکومتی همین سریال است: شکنجهی متهمان در بازداشتگاهها تا حد مرگ و بعد اجرای مناسک قتل حکومتی با حضور جلاد، با دستبند و پابند و دست و پا زدن و جان دادن محکوم. بیدلیل نیست که جمهوری اعدام برای توجیه اعدام متهمان سیاسی نیز برای آنها، حتی اگر لازم باشد به زور شکنجه، پروندهی قتل دست و پا میکند یا اگر متهمین در مقام نشان دادن قهر انقلابی مزدوران رژیم را از پا درآورده باشند آن را به «قتل» تقلیل میدهد تا منشا سیاسی این قهر را پنهان کند. در تبلیغات حکومتی در مورد روحالله عجمیان، آرمان علیوردی، مزدوران کشتهشده در اصفهان و از همه وقیحانهتر ادعای «قتل» کیان پیرفلک جمهوری اسلامی دقیقا میخواهد همان کاری را بکند که سریال پوست شیر در مورد منصور باجلان کرده است: آماده کردن افکار عمومی برای تماشای صحنهی اعدام.
همزمان از چند هفته پیش موج وسیعی از اجرای احکام اعدام متهمان به جرائم غیرسیاسی نیز در زندانهای سراسر ایران آغاز شده و هر روز تعدادی را در زندانهای مختلف «با دستبند و پابند» به دار میآویزند و همین جمعه خانوادههای این زندانیان را در مقابل زندان قزلحصار با باتوم و ساچمه مورد حمله قرار دادند.
در کشورهایی که هنوز حکم غیرانسانی اعدام اجرا میشود، از جمله در آمریکا، هنرمندان و فیلمسازان، و نه لزوما فیلمسازان مترقی و مبارز بلکه حتی آنهایی که فقط بویی از انسانیت بردهاند سعی میکنند با ساختن سریالها و فیلمهایی که نشان میدهد تاکنون چند نفر با شواهد و اسناد اشتباه اعدام شدهاند، جامعه را متوجه وجه غیرانسانی حکم اعدام کنند و به اینترتیب افکار عمومی علیه اجرای این حکم غیرانسانی، این قتل عمد حکومتی موضع بگیرد. در ایران، با این همه اعدام سالانه و این کشتار وسیع متهمان غیرسیاسی و سیاسی، در حالی که حکومتی کشتارگر، جمهوریای اعدامی بر سر کار است، فیلمساز سیستمی سریالی میسازد که در انتهای آن میلیونها نفر، همراه با جلادان مستقر در وزارت اطلاعات و جنایتکدهی قضایی جمهوری اسلامی و شکنجهگاههای آگاهی، با اشتیاق منتظر دست و پا زدن کسی با دستبند و پابند بر دار باشند. آرایش هنری جنایت توسط فیلمسازانی که در بافتن طناب دار شریک و همدست جلاد شدهاند.
کانال سرخط
