هنگامی که گروههای مطالبهگر مدنی و صنفی درباره قدرت جمع سخن میگویند، باید مراقب باشند که پتانسیل فرد سرکوب نشود، قدرت و مهارتهای هر فرد پاس داشته شود و عملگرایی افراد در چرخه مناسک و آداب تصمیمگیری درون گروهی به تعویق نیفتد.
بسیاری از ما تجمع تکنفره و تاثیرگذار یک فرد را در حافظه جمعی خود ثبت کردهایم، از بیانیهها و نامههای تکنفره سرگشاده قدرت گرفتهایم، شاهد اعتصابهای موثر تکنفره بودهایم و نمیتوانیم منبع تاثیر و الهام پرسشگری فردی را انکار کنیم.
یک نفر به تنهایی میتواند با انتشار یک گزارش و یا حتی یک شعار یا تحصن تکنفره سکوت را بشکند، دیگران را به تغییر فرا بخواند و موج مطالبهگری به راه بیندازد؛ یعنی عمل فردی خود را به عمل جمعی تبدیل کند.
اصالت یک عمل به خاطر تکنفره بودن زیر سوال نمیرود.
اما:
▫️عمل تکنفره معمولا هزینهبرتر از عمل جمعی است.
▫️تکروی در جمع میتواند قدرت یک جمع را به اراده یک فرد فروبکاهد.
و در نهایت، عمل تکنفره آغازگر تغییر است ولی به سامانرساننده تغییر نیست.
فعالان صنفی به جای بازی کردن نقش ارتش تکنفره، نشانههای عبور از یک مرحله تغییر را به سرعت شناسایی میکنند و با درک و گرامیداشت جمعی دستاوردها و بررسی اشتباهات چند وقت اخیر، به گروه خود پیام میدهند که وقت شروع مرحله بعدی فرا رسیده است. مرحله بعدی با اتفاق جمع و بر اساس ضرباهنگ جمع آغاز میشود.
داوطلب
