گفتگوی رضا علیجانی با ایران اینترنشنال
بنا به بازیِ اشتباه بخشی از اپوزیسیون (در ترویج تصویری نزدیکبینانه از سرنگونی حکومت از یکسو و تصویر اغراقآمیز از اثرگذاری خارجیها در این مسیر از سوی دیگر)، اینک به جز سرنگونی هیچ چیز (مثل جام زهر بالا کشیدن در مسئله حجاب اجباری)، دستاورد تلقی نمیشود و یا تلاشهای حقوقیِ بینالمللی برای فشار آوردن به ج.ا در افکار عمومی چندان جدی گرفته نمیشود.
کیوان صمیمی گفت «هر کس هر جا ایستاده است یک قدم بیاید جلو»، شاید از زاویه متفاوتی اینک باید گفت «هر کس راه اشتباهی را جلو رفته است یک قدم به عقب برگردد!». این را کاملا مشفقانه میگویم.
اگر از اشتباهات خودمان درس بگیریم میتوانیم از اشتباهات حکومت هم بیشترین استفاده را ببریم. اگر اپوزیسیون خارج درست عمل کند و راهبرد صحیحی را در پیش بگیرد، جا برای همه هست؛ چه نیروهای معتدل و چه حتی نیروهای افراطی طیفهای مختلف (که همسو مانع اصلی آزادی و توسعه ایران را هدف قرار دهند و با هم رقیب باشند نه دشمن).
بر سیاق همه راهها به رم ختم میشود، باید گفت همه راهها به جنبش اعتراضی مردم و جزر و مدهای آن ختم میشود. هر قدر جنبش رو به اعتلا باشد «محاصره حقوقی از خارج» هم جدیتر خواهد بود و برعکس.
متاسفانه جام زهر بزرگتری که نظام در داخل دارد در برابر نافرمانی مدنی گسترده زنان در مورد تحمیل پوشش اجباری سر می کشد دیده نمیشود. در لایحه پیشنهادی به مجلس میخواهند شکست حقارت بارشان از زنان را پشت سر و صدا برای جریمه مالی و توقیف و احضار قضایی و… پنهان کنند.
پرونده هستهای نیز تکرار تجربههای مکرر و ضد منافع ملی پیشین، در گروگانگیری و جنگ، است. دو سال قبل امتیازاتی خیلی بالاتر در دولت پیش از غربیها گرفته شده بود حتی خارج کردن سپاه از فهرست تروریستی…
در مذاکرات در جریان ظاهرا قرار است معادله نفت در برابر غذا اجرا شود و مثل آدمهای صغیر با حضرات برخورد شود که پول نقد را هم دست خودشان نمیدهند بلکه باید تحت نظر قیمها هزینه شود!
رهبر ولایی رسما دارد به افکار عمومی دروغ میگوید که ما دنبال سلاح اتمی نبودهایم! خامنهای به روی مبارک نمیآورد که بسیاری شروط قبلی او و مصوبات مجلس نورچشمیاش در رابطه با مذاکرات هستهای دارد زیر پا گذاشته میشود اما صراحتا مجوز میدهد که توافق ایرادی ندارد اما زیرساختهای هستهای باید حفظ شود.
حمایت خارجی و فشار خارجی تسهیلگر است و نه عامل اصلی، بلکه از عوامل ثانویه است اما ج.ا از همین هم همیشه هراس داشته است. سند افشاء شده از معاونت حقوقی ریاست ج.ا توسط توکل حبیبزاده امضا شده که از افراد دانشگاه امام صادق است و نه دیگر از غرب زدهها؛ هر چند نمیدانیم او هنوز سر کار باقی مانده یا الآن در کجاست.
خامنهای آرزوی داشتن سلاح اتمی و مجهز کردن جبهه مقاومت به این سلاح را تا قبل از مرگش دارد. رهبر ولایی از خدا نمیترسد اما از آمریکا و مردم ایران میترسد.
صنعت هستهای ضربه ویرانگری به اقتصاد ایران و سفرههای مردم زده است، هزینههای ثانویاش هم توسط فشارهای خارجی وارد میشود. هزینه بلندپروازی و ماجراجویی در سیاست خارجی و سیاست اتمی چندین برابر هزینه جنگ ۸ ساله ایران و عراق بوده است.
یک جوالدوز به حکومت زدیم یک سوزن هم به خودمان بزنیم! چرا عقبنشینی حکومت در تحمیل حجاب اجبار چندان به چشم نمیآید؟ چرا سند افشا شده در باره محاصره حقوقی خارجی حکومت چنگی به دل نمیزند!؟
مسیح علینژاد به جای اینکه وقتش را در این کاخ و آن کاخ هدر دهد بهتر است برگردد و ظرفیتش را در جنبش نافرمانی مدنی زنان علیه پوشش اجباری که الآن به یک نقطه تعیین کننده رسیده به کار گیرد. آقای اسماعیلیون برگردد و حرکت بزرگتری را در جنبش دادخواهی، فراتر از پرونده سرنگونی هواپیمای اوکراینی، پیش ببرد. آقای رضا پهلوی و خاندان سلطنت و سلطنتطلبان به جای دگرستیزی و مرگ بر این و مرگ بر آن گفتن به فضای پیمان نوین و فرهنگ دگر پذیری، برگردند.
جمهوریخواهان در طی جنبش مهسا نمره بهتر و قابل قبول تری از بقیه نیروها میگیرند. اگر راهی به آینده ایران گشوده شود مسیری است که نمونهاش در سمینار گفتگو برای نجات ایران دیده شد.
همانگونه که دل بستن به صندوق رای به قصد اصلاح حکومت نادرست و یک سراب بود، دل بستن و اتکاء به خارجیها به قصد ایجاد تغییر در ایران هم سراب است (به عکس هم همانگونه که صندوق رای برای ایجاد شکاف در بالا و فضای تنفسی در پایین نادرست نبود، توجه – و نه اتکاء – به حمایت بینالمللی و تلاش در این باره هم نادرست نیست).
https://t.me/RezaAlijaniarchive/131
