آقای سرهنگ! اگر واقعاً کلاه سازمان محیطزیست در این کشور پشم داشت که نباید بیش از نود درصد تالابها و دریاچههای کشور خشک میشد؛ به بدترین شرایط در کیفیت هوا میرسیدیم؛ در شتاب بیابانزایی، فرسایش خاک، درصد دشتهای ممنوعه و فرونشست رکوردار کره زمین شده و صدها گونه گیاهی و جانوری مملکت در سیاهه سرخ قرار میگرفت.
آن نماینده و سیاستمداری که وجود یک سازمان محیطزیست، حتی در حد و قوارهای حقیر و فقیر چون پردیسان کنونی را هم تاب نمیآورد و آن را مانع تولید و رفاه و تابآوری ملک و ملت میپندارد، از کمترین استانداردهای لازم برای تصدی آبدارخانه یکی از نواحی شهرداری در دارقوزآباد علیا هم برخوردار نیست، چه رسد به تصمیمگیریهای کلان و برنامهریزی برای آینده.
از سخنان این دو نماینده تاسفآورتر، حس امنیت، شجاعت، پیشتازی و سلحشوری آنها در صحن بهارستان و حوزه انتخابیه خویش است! چگونه آنها در روز روشن از شب سخن میگویند و هیچکس به آنها تذکر نمیدهد تا کلاهپوش کلفت و ضمخت خویش را از سر درآورند؟
سالها پیش در دولت دوم محمود احمدینژاد، زمانی که با استاندار وقت فارس یک مناظره زنده داشتم، وی گفت: مشکل بیکاری جوانان در نیریز، تعداد سیصد گورخر است! اگر آنها را به مردم نیریز سپرده و برایشان کاه بریزیم و منطقه بهرام گور را آزاد کرده تا به معدن تغییر کاربری دهد، همه مشکلات حل خواهد شد.
در پاسخش گفتم: مشکل بیکاری مردم نیریز، وجود گورخرهای ایرانی نیست، بلکه وجود آن تفکری است که وجود گورخرها را مانع کارآفرینی میداند! حالا هم بعد از چهارده سال، مجبورم همان پاسخ را به جناب سرهنگ بدهم.
راستی! خوشبختانه تعداد گورخرها الان چند برابر افزایش یافته و روزی که زیاد دور نیست، شک ندارم که تعداد طرفداران نظریه سرهنگها هم به سیاهه سرخ میپیوندد.
#نه_به_پتروشیمی_در_میانکاله
#نه_به_معدن_در_بهرام_گور
