هر چند سال یکبار برای سالهای پیش رو برنامه ای تحت عنوان «توسعه» تهیه میشود. مردم شش تا از این برنامه ها را پشت سر گذاشته و نه تنها گشایش و توسعه ای در زندگیشان ندیدند بلکه برعکس هر سال شرایط زندگی و فشارهای معیشتی و سیاسی را بدتر از سال قبل تجربه کرده اند.
برنامه هفتم توسعه بدتر از شش تای قبلی سیمای تمام و کمالی از توسعه فقر و ریاضت و محدودیت برای اکثریت مردم و سقوط ارزش نیروی کار است.
در تنظیم بودجه های سالیانه و برنامه های چند ساله ی توسعه که “خود ببر و خود بدوز” حکومتی ست، مردم و مزدبگیران نقشی ندارند. یک الیت حکومتی صاحب قدرت و ثروت برای توسعه و پروار شدن بیشتر منفعت و ثروت اقلیت ، شرایطی فلاکت بار به اکثریت را برنامه ریزی میکند.
در این چهار دهه نتیجه و محصول تدوین بودجه های سالیانه و شش برنامه درازمدت تر توسعه، گسترش آنچنان فقر و فلاکتی در جامعه بوده که در هر تجمعی مطالبه گران فریاد میزنند” اینهمه بیعدالتی ، هرگز ندیده ملتی “!
محور تنظیم این برنامه های به اصطلاح توسعه، محاسبه معیشت و سلامتی ما، امنیت اقتصادی ما ، بهبود شرایط زندگی و رفاه ما نیست ، بلکه ثروت ناشی از دسترنج مزد بگیران و منابع عمومی به سیاست هائی اختصاص میبابد که رتق و فتق امورات و ملزومات سرمایه و سودآوری و بقای قدرت سیاسی را سروسامان دهد.
این برنامه ریزی ها و بودجه های سالانه متعاقب آن، براساس سیاست های اقتصادی بازار آزاد و بر بستری از رانت و فساد ، عموم مردم مخصوصا” نیروی کار شاغل و بازنشسته را به فلاکت اقتصادی ، رفاهی و درمانی کشانده است.
در برنامه توسعه هفتم قرار است آنچنان محدودیت و ریاضتی بر ما تحمیل شود که عواقب ویرانگرش از هم اکنون تشویشَ، نگرانی و اضطراب باز هم بیشتر را به زندگی تک تک ما کشانده است. برنامه ای که اقلیت قدرتمند و مرفه برای اکثریت بی قدرت اما مولد ثروت نقشه کشیده است.
برنامه ای که در دل انقلاب بزرگ جاری تدوین شده تا نقش به عقب کشاندن دستاوردهای سیاسی و سرکوب معیشتی آنرا تکمیل کند. برای جلوگیری از تعرض بیشتر و دفاع ازسطح معیشت و بهبود وضعیت زندگی با حضور متحد خود نیازهای بودجه و برنامه های زندگی مان را در کف خیابان فریاد زده و برای تحقق آنها تلاش خواهیم کرد.
شورای بازنشستگان ایران
۱۱ تیر ۱۴۰۲
