این تصویر از سرکوب خوابگاه دانشجویی طرشت علامه در سال هشتاد و دو است؛ وقتی که اوباش به سرکردگی سعید عسکر( همان عامل ترور سعید حجاریان) با شکستن درب خوابگاه نیمه شب بیست و پنج خرداد با قمه و چماق به جان دانشجویان افتادند و صحنه هایی مغول وار از وحشت آفریدند. حتی به دانشجویان با گرایش های مختلف و غیرسیاسی هم رحم نکردند چرا که وظیفه داشتند رعب آفرینی کنند. بعید میدانم آن شب خاص دانشگاه علامه را کمتر دانشجویی به عنوان یک ترومای بزرگ زندگی اش فراموش کند.
خوابگاه طرشت علامه ماکتی از کوی هفتاد و هشت بود. هدف، انتقام از تحرک دانشجویی در این دانشگاه بود برای ضرب شست نشان دادن و اعلام اینکه دانشگاه نهادی برای اعتراض و گفتگو نیست. آن سالها دانشگاه علامه به عنوان بزرگترین دانشگاه علوم انسانی هویتی در جنبش دانشجویی دست و پا کرده بود. فاجعه طرشت به صورت خاص انتقام از این دانشگاه و به صورت عام از جنبش دانشجویی بود. پرونده این جنایت ماستمالی شد؛مثل پرونده های دیگر. اما انتقام از دانشگاه علامه به آن سالها محدود نشد. در دوران احمدی نژاد با ریاست شریعتی به صورت ویژه دفترهای انجمنهای اسلامی که آن روزها به اصلی ترین منتقدان دیکتاتوری و به محل تشکل یابی همه گرایش های دانشجویی تبدیل شده بودند تعطیل شدند؛ بسیاری از فعالان تعلیق و از پدیده دانشجوی ستاره دار هم رونمایی شد. این روند در هیچ دوره ای متوقف نشده. فقط شدت و ضعف داشته.
تعلیق و اخراج بسیاری از دانشجویان علامه و تعلیق فعالیت “انجمن آزاد اندیش” در روزهای اخیر، در راستای همان سیاست نفرت از نهاد دانشگاه است که این روزها ابعاد زشت تری گرفته. از اخراج دانشجویان از خوابگاه تا تعلیق از تحصیل تا ضرب و شتم توسط نیروهای حراست. مساله فقط دانشگاه علامه به عنوان یکی از دانشگاههای صاحب هویت اعتراضی در جنبش دانشجویی نیست؛ مساله نفرت از دانشگاه به عنوان نهاد مدافع مدرنیسم و دموکراسیخواهی است که زیر بار هیچ گفتمان ارتجاعی نرفته. برای همین یک پژوهشگر میتواند شعارها تصاویر و نمادهایی که در خلال جنبش زن، زندگی و آزادی خلق شد را بررسی و این پرسش را مطرح کند چرا از دانشگاه صدای دفاع از دیکتاتوری قدیم و جدید بر نمی خیزد و شعارها بر حول محور دموکراسی،برابری و آزادی می چرخد؟
نفرت از دانشگاه تاریخی است؛دانشگاه در ایران مهم ترین نهاد دفاع از آزادی برابر استبداد بوده و این کنشگری در دفاع از دموکراسیخواهی و مقابله با ارتجاع به یک هویت در یک نهاد فراگیر و جمع ساز تبدیل شده و دیکتاتوری از جمع، تداوم و سنت اعتراض و آزادیخواهی هراس دارد.
تلگرام نویسنده
