پرسش بالا را بسیاری از مردم هنگام مرور اعتراض خیابانی بازنشستگان از خود میپرسند.
بازنشستگان مناطق مخابراتی خوزستان، کرمانشاه، اردبیل، گیلان، اصفهان و خراسان در مطالبه اجرای کامل آئیننامه پرسنلی و استخدامی سال ۸۹ و برخورداری کامل از بیمه درمانی، این دوشنبه نیز جلوی شرکت مخابرات مرکز خود دست به تجمع زدند.
در این دوشنبه اعتراضی، خوزستان و برخی دیگر از شهرها پر قدرت ظاهر شدند و با دشواری فراوان توانستهاند چنین اعتراضی را هر دوشنبه به سامان برسانند و رکورد ی از پیگیری صنفی-مدنی به جای گذاشتهاند ولی بازنشستگان تنها برای ثبت رکورد جمع نمیشوند؛ آنها مطالباتی دارند که میخواهند به نتیجه برسد و بدنهای که چندین ماه است هر هفته تجمع کرده است ممکن است به این نتیجه برسد که شرکت یا شرکت نکردن در تجمع هیچ فرقی ندارد.
برخی از تحلیلگران و کنشگران حقوق صنفی نگرانند که یکدست بودن جمع بازنشستگان به سرعت آنان را از نقطه تمرکز اجتماع به حاشیه براند و حضور اعتراضی آنان را به روندی تکراری تبدیل کند.
چیزی که در تجمع بازنشستگان دیده نمیشود:
▫️حضور همکاران حمایتگری است که چند وقت بعد خودشان نیز بازنشسته خواهند شد.
▫️حضور موثر و پررنگ زنان بازنشسته مخابرات به ویژه در نقشهای کلیدی
▫️ حضور حمایتگر اعضایی از بدنه جامعه
▫️اعلام حمایت میدانی از سوی دیگر گروههای مطالبهگر
▫️حضور هنرمندان و خبرنگاران
افراد حمایتگر و همدل، خود به خود در تجمعها ظاهر نمیشوند بلکه باید با رفتاری منسجم آنها را برای مشارکت قانع کرد و این تازه گام اول است.
@davtalaborg
