نافرمانی مدنی زنان با بهرهگیری از انگیزه بالای «تعداد انبوهی از زنان» کشورمان، در «گستره مکانی وسیع» و «دامنه زمانی مستمر» حکومت را شکست داده و مجبور به عقبنشینی کرده است.
حکومت در حال عقبنشینی و در حالی که نیزه سرکوبش به زمین افتاده، سنگ بزرگِ لایحه حجاب و عفاف را برداشته و دارد تهدید میکند! ج.ا میخواهد با لایحهای که تاکید اصلیاش روی جریمه مالی و محرومیتهای اجتماعی است، جنبشِ نافرمانی مدنی زنان را مهار کند. اما سنگ بزرگ علامت نزدن است!
گشت پلیسِ رنگ و رو رفتهای که جای گشت ارشاد آوردهاند را نباید با آن مقایسه کرد و از «پیروزی بزرگ زنان» تصویر یک «شکست» را ارائه داد.
به علت انباشت نارضایتیها پشت دیواره استبداد، وقتی روزنه و شکافی در آن بوجود میآید، برای ما توقع بالایی ایجاد میشود. یکبار از جنبش دانشجویی و بار دیگر از مطبوعات انتظارات بیشتر از توانشان داشتیم. اینک از «خیابان» چنین توقع عجولانه و معجزهواری داریم. تنها راه برون رفت از بنبست سیاست در ایران و برای ایجاد تغییر، «خیابان» است. اما با نگاهی صبورانه، تدریجی و روندی.
عبارت طعنآمیزی است که میگویند بازاری ها همیشه گزارش پارسالشان را میدهند (و میگویند پارسال بازار خوب بود ولی امسال خیلی کساد است) و هیچ وقت سر موقع وضعیت را تعریف نمیکنند! حالا سلامی و نظایر او هم که در زمان اوج جنبش «زن، زندگی، آزادی»، آن را تظاهرات چند ده نفره اراذل و اوباش میخواندند، دارند میگویند بسیار جدی، قوی و خطرناک بود! او دیرهنگام اما به عظمت و بزرگی جنبش «زن، زندگی، آزادی» اعتراف کرد.
«پیشگیری» موقعی میسر است که پدیده (بحران)، درست شناخته شده باشد. سلامی به جای اینکه بگوید در طی اعتراضات همه گسلهای اجتماعی در ایران «فعال شد»، میگوید دشمن همه گسلها را «فعال کرد». او نمیخواهد بپذیرد که ریشه بحران درونی است.
سلامی گفت ۲۰ کشور پشت این اعتراضات بودهاند. معاونش خال بالا زد و گفت ۳۰ کشور بودهاند! منظور سلامی از «پیشگیری»، آمادهباش قبلی برای سرکوب و غافلگیر نشدن است نه پرداختن به عوامل و حل مشکلات ریشهای که باعث اعتراض و جنبش شده است؛ یعنی اصل حکومت ولایی و سیاست داخلی و خارجی و اقتصادی و اجتماعی آن و سرکوبها و ظلمها و تبعیضهای مختلف به خصوص تبعیض علیه زنان.
سنگ بزرگِ لایحه به اصطلاح حجاب و عفاف، برای خالی نبودن عریضه در مقابل زنان نافرمان علیه حجاب اجباری و برای بستن دهان روحانیون و نیروهای حزباللهی افراطی داخل خود حکومت است. دادستان کشور صریحا گفته نیروی انتظامی نیروی کافی برای مقابله و مهار این حجم گسترده از نافرمانی مدنی زنان در برابر حجاب اجباری را ندارد.
قوه قضائیه هم، به قول خیلی از کارشناسان داخلی، کشش رسیدگی به پرونده میلیونها زنی که دست به نافرمانی مدنی زدهاند را ندارد. حاکمان ج.ا از ریزش پایگاههای حکومت و سست شدن پایههای آن مطلعاند. مثلا از خلوت شدن مساجد خبر دارند و یا اینکه پایگاههای بسیج به خاطر سرکوبها، فسادها و اختلاسها و اخیرا به خاطر مسائل اخلاقی که مرتب دارد افشاء میشود، به شدت ریزش کردهاند. اعتماد خانوادههای حزباللهی و سنتی هم دیگر برای فرستادن بچههایشان به بسیج بسیار کاهش یافته است.
سلامیها که درس نمیگیرند. اما درسی که ما نیروهای مخالف باید بگیریم این است که تصویر و تصور اغراقآمیز و نزدیکبینانه از روند جنبش (به عنوان یک دوی ماراتن نه دوی سرعت)، ارائه ندهیم.
گفتگوی رضا علیجانی با رادیو فردا
https://t.me/rezaalijani41
